Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Senatorowie dożywotni we Włoszech

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Giorgio Napolitano – zrezygnował z mandatu senatora dożywotniego w związku z wyborem na urząd Prezydenta Republiki

Senatorowie dożywotni we Włoszech (wł. Senatore a vita) są członkami Senatu, wyższej izby Parlamentu Włoch.

Instytucję senatorów dożywotnich wprowadziła uchwalona przez konstytuantę Konstytucja Włoch z 27 grudnia 1947. Przepis art. 59 tego aktu prawnego przewidział dwa rodzaje senatorów dożywotnich – z urzędu i z mianowania. Z mocy prawa staje się nim każdy były Prezydent Republiki (art. 59 zdanie pierwsze). Ponadto Prezydent Republiki może powierzyć godność senatora dożywotniego pięciu obywatelom w uznaniu ich zasług dla kraju w sferze społecznej, naukowej, artystycznej lub literackiej (art. 59 zdanie drugie)[1][2]. Przepis art. 59 nie był zmieniany od czasu uchwalenia Konstytucji Włoch, natomiast wątpliwości budziła wykładnia zdania drugiego odnoszącego się do senatorów dożywotnich z mianowania w zakresie interpretacji liczby senatorów. Luigi Einaudi łącznie mianował ośmiu senatorów, jednak każdorazowo liczba senatorów z mianowania nie przekraczała pięciu. Kolejni Prezydenci Republiki nominowali senatorów w taki sposób, że łączna liczba senatorów z mianowania aktualnie zasiadających w Senacie nie przekraczała pięciu. Trend ten zmienił się w czasach Sandra Pertiniego i jego następców – Prezydenci Republiki nominowali do pięciu senatorów dożywotnich każdy, niezależnie od liczby urzędujących senatorów powołanych przez poprzedników.

Spośród Prezydentów Republiki z prerogatywy mianowania senatora dożywotniego nie skorzystali Enrico De Nicola i Oscar Luigi Scalfaro.

Wszyscy byli prezydenci Włoch sprawowali mandat senatora do czasu swojej śmierci. Francesco Cossiga, 27 listopada 2006 zadeklarował rezygnację z tej funkcji, którą jednak w głosowaniu z 31 stycznia 2007 Senat odrzucił większością 178 głosów "przeciw" przy 100 głosach "za"[3]. W przypadku senatorów mianowanych jeden raz doszło do rezygnacji z nominacji – dyrygent Arturo Toscanini ogłosił tę decyzję już dzień po jej otrzymaniu. Dwie osoby zaprzestały wykonywania mandatu w związku z wyborem przez specjalne kolegium na urząd Prezydenta Republiki. Z tego powodu z godności senatora dożywotniego zrezygnowali Giovanni Leone (prezydent w latach 1971–1978) i Giorgio Napolitano (prezydent od 2006). Pierwszy z nich po zakończeniu urzędowania powrócił do Senatu jako senator dożywotni z mocy prawa.

Według stanu obecnego (2012) mandaty senatorów dożywotnich w XVI kadencji Senatu wykonują Giulio Andreotti, Emilio Colombo, Rita Levi-Montalcini, Sergio Pininfarina i Mario Monti, a także były prezydent Carlo Azeglio Ciampi[4].

Spis treści

[edytuj] Lista senatorów dożywotnich

[edytuj] Byli Prezydenci Republiki

Prezydent Zdjęcie Objęcie mandatu Wygaśnięcie mandatu Źródło
Enrico De Nicola Enrico De Nicola 12 maja 1948 1 października 1959
(zmarł)		 [5]
Luigi Einaudi Luigi Einaudi 11 maja 1955 30 października 1961
(zmarł)		 [6]
Giovanni Gronchi Giovanni Gronchi 11 maja 1962 17 października 1978
(zmarł)		 [7]
Antonio Segni Antonio Segni 6 grudnia 1964 1 grudnia 1972
(zmarł)		 [8]
Giuseppe Saragat Giuseppe Saragat 29 grudnia 1971 11 czerwca 1988
(zmarł)		 [9]
Giovanni Leone Giovanni Leone 15 czerwca 1978 9 listopada 2001
(zmarł)		 [10]
Sandro Pertini Sandro Pertini 2 czerwca 1985 24 lutego 1990
(zmarł)		 [11]
Francesco Cossiga Francesco Cossiga 28 kwietnia 1992 17 sierpnia 2010
(zmarł)		 [12]
Oscar Luigi Scalfaro Oscar Luigi Scalfaro 15 maja 1999 29 stycznia 2012
(zmarł)		 [13]
Carlo Azeglio Ciampi Carlo Azeglio Ciampi 15 maja 2006 urzęduje [14]

[edytuj] Senatorowie dożywotni z mianowania

Nominujący Senator Profesja lub funkcja Data nominacji Uzasadnienie Wygaśnięcie mandatu Źródło
Luigi Einaudi Guido Castelnuovo matematyk 5 grudnia 1949 zasługi naukowe 27 kwietnia 1952
(zmarł)		 [15][16]
Arturo Toscanini dyrygent 5 grudnia 1949 zasługi artystyczne 6 grudnia 1949
(rezygnacja)		 [17][16]
Pietro Canonica rzeźbiarz i kompozytor 1 grudnia 1950 zasługi artystyczne 8 czerwca 1959
(zmarł)		 [18][16]
Gaetano De Sanctis historyk specjalizujący się w tematyce starożytności 1 grudnia 1950 zasługi naukowe 9 kwietnia 1957
(zmarł)		 [19][16]
Pasquale Jannaccone ekonomista 1 grudnia 1950 zasługi naukowe 22 grudnia 1959
(zmarł)		 [20][16]
Carlo Alberto Salustri poeta znany pod pseudonimem "Trilussa" 1 grudnia 1950 zasługi literackie
i artystyczne		 21 grudnia 1950
(zmarł)		 [21][16]
Luigi Sturzo duchowny katolicki, inicjator chadeckiej Włoskiej Partii Ludowej 17 września 1952 zasługi naukowe
i społeczne		 8 sierpnia 1959
(zmarł)		 [22][16]
Umberto Zanotti Bianco archeolog 17 września 1952 zasługi naukowe
i społeczne		 28 sierpnia 1963
(zmarł)		 [23][16]
Giovanni Gronchi Giuseppe Paratore polityk, minister i przewodniczący Senatu 9 listopada 1957 zasługi naukowe
i społeczne		 26 lutego 1967
(zmarł)		 [24][25]
Antonio Segni Cesare Merzagora polityk, minister i przewodniczący Senatu 2 marca 1963 zasługi społeczne 1 maja 1991
(zmarł)		 [26][27]
Ferruccio Parri polityk, działacz ruchu oporu, premier i minister 2 marca 1963 zasługi społeczne 8 grudnia 1981
(zmarł)		 [28][27]
Meuccio Ruini polityk, prawnik, działacz ruchu oporu i współtwórca Konstytucji Włoch 2 marca 1963 zasługi społeczne 6 marca 1970
(zmarł)		 [29][27]
Giuseppe Saragat Vittorio Valletta przedsiębiorca, długoletni prezes koncernu motoryzacyjnego FIAT 28 listopada 1966 zasługi społeczne 10 sierpnia 1967
(zmarł)		 [30][31]
Eugenio Montale poeta 13 czerwca 1967 zasługi literackie
i artystyczne		 12 września 1981
(zmarł)		 [32][31]
Giovanni Leone polityk, premier i przewodniczący Izby Deputowanych 27 sierpnia 1967 zasługi naukowe
i społeczne		 24 grudnia 1971
(wybrany na Prezydenta Republiki)		 [10][31]
Pietro Nenni polityk, wicepremier i minister, lider Włoskiej Partii Socjalistycznej 25 listopada 1970 zasługi społeczne 1 stycznia 1980
(zmarł)		 [33][31]
Giovanni Leone Amintore Fanfani polityk, premier i minister, lider Chrześcijańskiej Demokracji 10 marca 1972 zasługi naukowe
i społeczne		 20 listopada 1999
(zmarł)		 [34][35]
Sandro Pertini Leo Valiani polityk, działacz ruchu oporu, dziennikarz 12 stycznia 1980 zasługi społeczne 18 września 1999
(zmarł)		 [36][37]
Eduardo De Filippo aktor teatralny i filmowy, reżyser 26 września 1981 zasługi literackie i artystyczne 31 października 1984
(zmarł)		 [38][37]
Camilla Ravera polityk, współzałożycielka Włoskiej Partii Komunistycznej 8 stycznia 1982 zasługi społeczne 14 kwietnia 1988
(zmarła)		 [39][37]
Carlo Bo krytyk literacki, wieloletni rektor Uniwersytetu w Urbino 18 lipca 1984 zasługi literackie 21 lipca 2001
(zmarł)		 [40][37]
Norberto Bobbio prawnik, działacz ruchu oporu 18 lipca 1984 zasługi naukowe 9 stycznia 2004
(zmarł)		 [41][37]
Francesco Cossiga Giovanni Spadolini polityk, premier i minister, lider republikanów 2 maja 1991 zasługi naukowe,
literackie i społeczne		 4 sierpnia 1994
(zmarł)		 [42][43]
Gianni Agnelli przedsiębiorca, główny akcjonariusz koncernu motoryzacyjnego FIAT 1 czerwca 1991 zasługi społeczne 24 stycznia 2003
(zmarł)		 [44][43]
Giulio Andreotti polityk, premier i minister 1 czerwca 1991 zasługi społeczne
i literackie		 urzęduje [45][43]
Francesco De Martino polityk, wicepremier i minister, lider Włoskiej Partii Socjalistycznej 1 czerwca 1991 zasługi naukowe,
literackie i społeczne		 18 listopada 2002
(zmarł)		 [46][43]
Paolo Emilio Taviani polityk, działacz ruchu oporu, minister, lider Chrześcijańskiej Demokraci 1 czerwca 1991 zasługi naukowe i społeczne 18 czerwca 2001
(zmarł)		 [47][43]
Carlo Azeglio Ciampi Rita Levi-Montalcini neurobiolog, laureatka Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny 1 sierpnia 2001 zasługi naukowe
i społeczne		 urzęduje [48][49]
Emilio Colombo polityk, premier i minister 14 stycznia 2003 zasługi społeczne urzęduje [50][49]
Mario Luzi poeta 14 października 2004 zasługi literackie
i artystyczne		 28 lutego 2005
(zmarł)		 [51][49]
Giorgio Napolitano polityk, przewodniczący Izby Deputowanych i minister 23 września 2005 zasługi społeczne 15 maja 2006
(wybrany na Prezydenta Republiki)		 [52][49]
Sergio Pininfarina przedsiębiorca, wieloletni prezes rodzinnego przedsiębiorstwa konstrukcyjnego Pininfarina 23 września 2005 zasługi społeczne urzęduje [53][49]
Giorgio Napolitano Mario Monti ekonomista i polityk, komisarz europejski 9 listopada 2011 zasługi naukowe
i społeczne		 urzęduje [54]

Przypisy

  1. ↑ Konstytucja Włoch. Tłum. Zbigniew Witkowski. Warszawa, Wydawnictwo Sejmowe, 2004. sejm.gov.pl. [dostęp 9 lutego 2011].
  2. ↑ La Costituzione. quirinale.it. [dostęp 14 lutego 2011].
  3. ↑ La biografia di Francesco Cossiga. Vita ed attività politica del "Picconatore" (wł.). italynews.it, 18 sierpnia 2008. [dostęp 9 lutego 2011].
  4. ↑ Senatori a vita (wł.). senato.it. [dostęp 29 stycznia 2012].
  5. ↑ Enrico DE NICOLA (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  6. ↑ Luigi EINAUDI (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  7. ↑ Giovanni GRONCHI (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  8. ↑ Antonio SEGNI (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  9. ↑ Giuseppe SARAGAT (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  10. ↑ 10,0 10,1 Giovanni LEONE (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  11. ↑ Sandro PERTINI (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  12. ↑ Francesco COSSIGA (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  13. ↑ Oscar Luigi SCALFARO (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  14. ↑ Carlo Azeglio CIAMPI (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  15. ↑ Guido CASTELNUOVO (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  16. ↑ 16,0 16,1 16,2 16,3 16,4 16,5 16,6 16,7 Luigi Einaudi (le nomine) (wł.). quirinale.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  17. ↑ Arturo TOSCANINI (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  18. ↑ Pietro CANONICA (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  19. ↑ Gaetano DE SANCTIS (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  20. ↑ Pasquale JANNACCONE (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  21. ↑ Carlo Alberto SALUSTRI (TRILUSSA) (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  22. ↑ Luigi STURZO (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  23. ↑ Umberto ZANOTTI BIANCO (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  24. ↑ Giuseppe PARATORE (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  25. ↑ Giovanni Gronchi (le nomine) (wł.). quirinale.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  26. ↑ Cesare MERZAGORA (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  27. ↑ 27,0 27,1 27,2 Antonio Segni (le nomine) (wł.). quirinale.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  28. ↑ Ferruccio PARRI (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  29. ↑ Meuccio RUINI (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  30. ↑ Vittorio VALLETTA (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  31. ↑ 31,0 31,1 31,2 31,3 Giuseppe Saragat (le nomine) (wł.). quirinale.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  32. ↑ Eugenio MONTALE (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  33. ↑ Pietro NENNI (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  34. ↑ Amintore FANFANI (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  35. ↑ Giovanni Leone (le nomine) (wł.). quirinale.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  36. ↑ Leo VALIANI (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  37. ↑ 37,0 37,1 37,2 37,3 37,4 Sandro Pertini (le nomine) (wł.). quirinale.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  38. ↑ Eduardo DE FILIPPO (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  39. ↑ Camilla RAVERA (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  40. ↑ Carlo BO (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  41. ↑ Norberto BOBBIO (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  42. ↑ Giovanni SPADOLINI (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  43. ↑ 43,0 43,1 43,2 43,3 43,4 Francesco Cossiga (le nomine) (wł.). quirinale.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  44. ↑ Giovanni AGNELLI (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  45. ↑ Giulio ANDREOTTI (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  46. ↑ Francesco DE MARTINO (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  47. ↑ Emilio Paolo TAVIANI (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  48. ↑ Rita LEVI-MONTALCINI (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  49. ↑ 49,0 49,1 49,2 49,3 49,4 Carlo Azeglio Ciampi (le nomine) (wł.). quirinale.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  50. ↑ Emilio COLOMBO (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  51. ↑ Mario LUZI (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  52. ↑ Giorgio NAPOLITANO (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  53. ↑ Sergio PININFARINA (wł.). senato.it. [dostęp 9 lutego 2011].
  54. ↑ Mario MONTI (wł.). senato.it. [dostęp 11 listopada 2011].
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Senatorowie_dożywotni_we_Włoszech&oldid=30532906”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty