Seria niefortunnych zdarzeń

Seria niefortunnych zdarzeń (ang. A Series of Unfortunate Events) – seria książek dla młodzieży, której autorem jest Daniel Handler, ukrywający się pod pseudonimem Lemony Snicket. Pierwszy tom cyklu, Przykry Początek został wydany przez wydawnictwo HarperCollins w 1999 roku, ostatni, The End (po polsku Koniec Końców), został wydany 13 października 2006 roku.

Postacie

Główni bohaterowie

• Wioletka Baudelaire
• Klaus Baudelaire
• Słoneczko Baudelaire
• Hrabia Olaf

Postacie drugoplanowe (niektóre)

Pozytywne

• Pan Artur Poe - bankier, sprawujący pieczę nad sierotami Baudelaire po śmierci ich rodziców. Pojawia się na początku większości tomów, próbując wysłać dzieci w kolejne bezpieczne miejsca. Mimo dobrego charakteru, jest on osobą dość nieudolną. Jego wieczną przypadłością jest kaszel. Pan Poe pojawia się w tomach 1-7 oraz w tomie 11 i 12. Ma siostrę Eleonorę, która jest redaktorką naczelną Dziennika Punctilio.
• Justycja Strauss - sędzia sąsiadująca z Hrabią Olafem. Pojawia się w tomie pierwszym, kiedy zaprzyjaźnia się z dziećmi i potem bez powodzenia próbuje wyrwać je z rąk łotra, a także w tomie dwunastym. Jej los jest nieznany, podobnie jak innych osób, przebywających w Hotelu Ostateczność w trakcie pożaru.
• Doktor Montgomery Montgomery - znany herpetolog. Ze względu na dalsze pokrewieństwo nazywany przez sieroty Baudelaire Wujciem Montym. Jest opiekunem dzieci w tomie drugim. Udaje mu się stworzyć im ciepłą, rodzinną atmosferę. Niestety, na końcu tomu ginie z ręki Hrabiego Olafa, gdyż podarł bilet Olafa do Peru.
• Józefina Anwhistle - daleka ciotka sierot Baudelaire. Trafiają one do jej domu w tomie trzecim. Józefina jest dobra dla dzieci, jednak ma bardzo bojaźliwy charakter i nie potrafi zapewnić im bezpieczeństwa. Przeciwnie - to Baudelaire'owie próbują uratować ją z rąk Hrabiego Olafa. Na końcu tomu trzeciego, Józefina umiera zamordowana przez Olafa, który wrzucił ją do jeziora, by została rozszarpana przez pijawki w Jeziorze Łzawym.
• Charles - przyjaciel dzieci z tomu czwartego, asystent dyrektora Tartaku Szczęsna Woń ulokowanego w Paltryville. Pojawia się również epizodycznie w tomie dwunastym. W tomie czwartym o mało co nie pada ofiarą spisku Olafa z Georginą Orwell i nie zostaje zabity przez zahipnotyzowanego Klausa i maszyny działającej w tartaku. Jego dalszy los jest nieznany, podobnie jak innych osób, przebywających w Hotelu Ostateczność w trakcie pożaru.
• Phil - przyjaciel dzieci z tomu czwartego, fizyczny pracownik Tartaku Szczęsna Woń. Pojawia się również w tomie jedenastym, gdzie znika bez śladu wraz z Kapitanem Widdershines'em. Z relacji Kit Snicket w tomie trzynastym wynika, że walczył później u boku innych członków Wolontariatu Zapalonych Strażaków i został wraz z nimi wchłonięty przez Wielką Niewiadomą.
• Izadora i Duncan Bagienni - przyjaciele sierot Baudelaire, rodzeństwo uczące się wraz z nimi w Szkole Powszechnej imienia Prufrocka. Po raz pierwszy pojawiają się w tomie piątym, a następnie również w szóstym oraz siódmym, gdzie odlatują Samowystarczalnym Balonem Hektora. W tomie trzynastym dowiadujemy się, że po zniszczeniu ich balonu również zostali wchłonięci przez Wielką Niewiadomą.
• Jeremi Szpetny - pierwszy mąż Esmeraldy Szpetnej, opiekun dzieci z tomu szóstego. Jest bardzo dobry dla Baudelaire'ów i na końcu tomu pragnie ich adoptować, na co te się jednak nie godzą. Jego los jest nieznany. Prawdopodobnie zginął jak reszta osób w trakcie pożaru w Hotelu Ostateczność. Jeremi zawsze miał zbyt mało odwagi, by kłócić się z kimkolwiek. Prawdopodobnie dlatego Esmeraldzie Szpetnej wystarczył dzień znajomości, by doszło do jej ślubu z nim. Z Nieautoryzowanej autobiografii Lemony Snicketa idzie wysnuć wniosek, że Esmeralda wzięła z nim ślub tylko dlatego, bo ten był właścicielem największego apartamentu na najwyższym piętrze budynku przy Al. Ciemnej 669. W tym samym budynku znajdował się tunel łączący budynek z Rezydencją Baudelaire'ów.
• Hektor - pojawia się tylko w tomie siódmym, jest to jedyny dobry dla dzieci mieszkaniec Wioski Zakrakanych Skrzydlaków. W tajemnicy nagannie łamie regulamin panujący w wiosce - a to kolekcjonuje narzędzia, a to ma własną ukrytą bibliotekę. Na końcu tomu odlatuje wraz z Bagiennymi skonstruowanym przez siebie Samowystarczalnym Balonem, potem wraz z nimi zostaje wchłonięty przez Wielką Niewiadomą.
• Hall - archiwista ze Szpitala Schnitzel, u którego pracowały dzieci w tomie ósmym. Jego los jest nieznany. Prawdopodobnie zginął w trakcie pożaru w Hotelu Ostateczność.
• Quigley Bagienny - trzeci z trojaczków Bagiennych, którego Baudalaire'owie poznają w tomie dziesiątym w ruinach kwatery WZS w Górach Grozy. W tym samym tomie tracą z nim kontakt. Wiadomo, że później odnalazł się z rodzeństwem i wraz z nimi został wchłonięty przez Wielką Niewiadomą. Był zakochany w Wioletce.
• Kapitan Widdershins - ojciec Fernalda i ojczym Fiony, wolontariusz WZS, z którym dzieci podróżują w tomie jedenastym. W tym samym tomie znika bez śladu, a z następnych relacji wiadomo, że został wchłonięty przez Wielką Niewiadomą.
• Fiona Widdershines - pasierbica kapitana Widershinesa. Na początku jest wolontariuszką WZS, potem zdradza jednak Baudelaire'ów i przyłącza się do Hrabiego Olafa, kiedy dowiaduje się, że Hakoręki, jeden z jego sługów, jest jej bratem. Zakochuje się w Klausie i ponownie przychodzi na stronę Baudelaire'ów, zostaje jednak wchłonięta przez Wielką Niewiadomą. Zainteresowaniem Fiony jest mykologia.
• Kit Snicket - wolontariuszka, pojawiająca się po raz pierwszy w tomie jedenastym. Umiera w tomie trzynastym na Wyspie Kolonistów podczas porodu córeczki, Beatrycze.
• Piętaszka - jedna z mieszkańców wyspy w tomie 13. Pomaga sierotom, jednak później wraz z całą wyspą odpływa zarażona grzybem.
• Beatrycze Snicket - córka Kit Snicket, która urodziła się w tomie 13. Po jej narodzinach jej matka zmarła, a opieką zajęły się sieroty.
• Beatrycze Baudelaire - matka sierot Baudelaire. Zginęła w pożarze w tomie 1. Według akt Snicketa mogła jednak przeżyć pożar. Początkowo miała wziąć ślub z Lemonym Snicketem, w końcu wybrała jednak Bertranda Baudelaire.
• Pani Bass i Pan Remora - nauczyciele Wioletki i Klausa ze Szkoły Powszechnej Imienia Prufrocka. Pani Bass miała manię na punkcie systemu metrycznego, a Pan Remora na punkcie różnych historyjek i bananów. Pojawili się w tomie 5, a później w 12, w którym prawdopodobnie zginęli jak reszta osób, które przebywały w trakcie pożaru w Hotelu Ostateczność. Z kolei pomiędzy tomem 5., a 12. Pani Bass dokonuje rabunku na bank, a Pan Remora ginie w niewyjaśnionych okolicznościach.
• Frank, Ernest i Dewey Ostateczność - Są to trzej bracia. Frank zawsze jest mylony z Ernestem. Jeden z nich jest wolontariuszem, a drugi łotrem (postać negatywna). Dewey uważany jest za postać legendarną. Wszyscy pojawiają się pierwszy i ostatni raz w tomie 12. Dewey ginie w tym tomie od harpuna przypadkowo wystrzelonego przez Baudelaire'ów.

Negatywne

• Fernald Widdershines - wolontariusz WZS i jeden z pomocników Hrabiego Olafa, zwany Hakorękim, ponieważ zamiast dłoni ma 2 haki. Syn Kapitana Widdershines'a i brat przyrodni Fiony. Jako jedyny z pomocników Olafa regularnie groził dzieciom, że je zabije, szczególnie Klausa, którego szczególnie nie lubił. W tomie siódmym przebiera się za portiera budynku przy Al. Ciemnej 669 i wykupuje figurę z delfinami, w której Olaf przetransportował Izadorę i Duncana Bagiennych. Kiedy doszło do schizmy, osobiście spalił Akwalabium Anwhistle'a.
• Pryszczaty - Młody chłopak, jeden z popleczników Olafa. Pojawia się tylko w tomie pierwszym, kiedy prowadzi przedstawienie, a następnie pomaga Olafowi zorganizować ucieczkę z miasta.
• Doktor Georgina Orwell - okulistka, używająca hipnozy do wpływania na swe ofiary. Kobieta żądna zysków, współpracuje z Olafem w tomie czwartym. W tym samym tomie ginie, wpadając w ferworze walki pod piłę.
• 0tyły/a - wielki otyły człowiek o trudnej do ustalenia płci (prawdopodobnie jednak mężczyzna), współpracujący z Olafem od tomu pierwszego aż do ósmego, w którym zostaje zostawiony przez jego trupę w płonącym Szpitalu Schnitzel, gdzie prawdopodobnie ginie.
• Łysy - poplecznik Hrabiego Olafa, chudy i z haczykowatym nosem. Współpracuje z hrabią od tomu pierwszego do dziewiątego, w którym ginie rozszarpany przez lwy, kiedy próbuje wrzucić tam sieroty Baudelaire w nadziei na przypodobanie się Olafowi.
• Sir - opiekun rodzeństwa Baudelaire'ów w czwartym tomie. Nie wiadomo jak się naprawdę nazywa i jak wygląda. Nie zależy mu na dzieciach, każe im pracować w tartaku.
• Madame Lulu - znajoma Olafa, która za pomocą magicznych sztuczek (tak naprawdę wycinków artykułów z gazet) za każdym kolejnym razem informuje łotra o miejscu ukrycia się Baudelaire'ów. Madame Lulu pojawia się jednak dopiero w tomie dziewiątym jako organizatorka karnawału. W tym też tomie ginie rozszarpana przez lwy.
• Dwie bladolice - siostry współpracujące z Hrabią Olafem od początku do tomu dziesiątego, kiedy to na Górze Cug przypadkiem dowiadują się, że Olaf odpowiada za pożar ich domu, w którym straciły trzecią siostrę. Postanawiają więc odłączyć się od trupy. Ich dalszy los jest nieznany.
• Hugo - garbaty poplecznik Olafa, występujący od tomu dziewiątego do dwunastego, w którym zostaje w płonącym Hotelu Ostateczność.
• Colette - poplecznica Olafa o bardzo wygimnastykowanym ciele, potrafiącym przybrać każdy kształt. Pojawia się od tomu dziewiątego do dwunastego, kiedy to zostaje w płonącym Hotelu Ostateczność.
• Kevin - poplecznik Olafa od tomu dziewiątego do dwunastego (również zostaje w płonącym Hotelu Ostateczność). Jest osobą oburęczną,i jest z tego bardzo niezadowolony

• Karmelita Plujko - opryskliwa i rozkapryszona dziewczyna, którą Baudelaire'owie po raz pierwszy spotykają w piątym tomie, będąc w Szkole Imienia Prufrocka, uwielbiana przez Wicedyrektora Nerona. Potem pojawia się w tomie dziesiątym, gdzie zostaje adoptowana przez Olafa i Esmeraldę. Ostatni raz występuje w tomie dwunastym pozostawiona w płonącym Hotelu Ostateczność.
• Esmeralda Gigi Genowefa Szpetna - po raz pierwszy pojawia się w tomie szóstym i zostaje opiekunką dzieci, gdyż sieroty były w modzie. Z czasem okazuje się jednak, że tak naprawdę pracowała cały czas dla Hrabiego Olafa - jej nauczyciela aktorstwa, w którym się zakochała. Występuje w kolejnych tomach, gdzie m.in wraz z Hrabią Olafem wrabiają sieroty Baudelaire w zabójstwo Jacquesa Snicketa, aż do tomu dwunastego, kiedy to Olaf zrywa z nią zaręczyny i pozostawia w płonącym Hotelu Ostateczność. Esmeralda jest z charakteru osobą próżną, mającą obsesję na punkcie wszystkiego, co jest "w modzie".
• Mężczyzna Z Brodą Ale Bez Włosów i Kobieta Z Włosami Ale Bez Brody - tajemnicze zło, postawione jeszcze wyżej od Hrabiego Olafa, którym zdają się gardzić. Niewiele o nich wiadomo, pojawiają się jedynie w tomie dziesiątym i potem w dwunastym, w którym przebrani za sędziów nieuczciwie prowadzą rozprawę przeciw Baudelaire'om.
• Iszmael - starzec rządzący na Wyspie Kolonistów i narzucający jej mieszkańcom swoją wolę za pomocą narkotyku zawartego w kordiale kokosowym. Jest hipokrytą, sam bowiem w tajemnicy nie stosuje się do panujących zakazów, które uprzednio wymyślił. Występuje jedynie w ostatnim, trzynastym tomie. Na końcu zabrania kolonistom zażycia odtrutki na Meduzoidalne Mycelium, dostarczonej przez Baudelaire'ów, czym prawdopodobnie skazał ludzi na śmierć. Prawdopodobnie on odpowiadał za wybuch rebelii na wyspie przeciwko Beatrycze i Bertrandowi Baudelaire'om.

Tomy

W skład serii wchodzą następujące tomy:

1. Przykry początek (The Bad Beginning)
2. Gabinet gadów (The Reptile Room)
3. Ogromne okno (The Wide Window)
4. Tartak tortur (The Miserable Mill)
5. Akademia antypatii (The Austere Academy)
6. Winda widmo (The Ersatz Elevator)
7. Wredna wioska (The Vile Village)
8. Szkodliwy szpital (The Hostile Hospital)
9. Krwiożerczy karnawał (The Carnivorous Carnival)
10. Zjezdne zbocze (The Slippery Slope)
11. Groźna grota (The Grim Grotto)
12. Przedostatnia pułapka (The Penultimate Peril)
13. Koniec Końców (The End)

Ponadto ukazała się książka pod tytułem Lemony Snicket: Nieautoryzowana Autobiografia, będąca zbiorem fikcyjnych dokumentów (zdjęć, listów, telegramów, cytatów, zapisów rozmów...). We wrześniu w Wielkiej Brytanii i USA ukazała się książka pod tytułem The Beatrice Letters, będąca zbiorem korespondencji między Lemonym Snicketem a Beatrycze. "Rozdział czternasty" jest ostatnim rozdziałem księgi 13 i tworzy odrębną (12-stronicową) książkę.

Opis fabuły

Bohaterami serii są sieroty Baudelaire: Wioletka, Klaus i Słoneczko. Jest to trójka inteligentnych, utalentowanych i kulturalnych dzieci, których spotykają same nieszczęścia. Już na początku pierwszej książki rodzice dzieci giną w pożarze, który strawił cały ich dom. Każde z dzieci ma ogromną zaletę. Wioletka ma umysł wynalazcy. Dzięki swojej umiejętności wiele razy uratowała swoje rodzeństwo z opresji.

Klaus jest „molem książkowym”. Każdą wolną minutę spędza czytając. Ma też pamięć niczym komputer. Pamięta wszystko co w życiu przeczytał, rozwiązywał niejedną zagadkę. Natomiast najmłodsze z sierot – dziewczynka imieniem Słoneczko posiada wyjątkowo ostre cztery ząbki, które również często stawały się pomocne. Jak później się okazuje, Słoneczko ma talent kulinarny.

Po śmierci rodziców trafili do ich jedynego krewnego (syna wnuka kuzyna pradziadka ojca dzieci) – okropnego Hrabiego Olafa. To co działo się w czasie pobytu u niego było straszne. Na szczęście dzieci zaprzyjaźniły się z panią sędzią Strauss, od której pożyczały książki, chodziły z nią na targ itp. Inicjatorem większości niefortunnych sytuacji z jakimi przychodzi zmierzyć się dzieciom jest czyhający na ich fortunę Hrabia Olaf. Kiedy dzieci zostają zabrane od Hrabiego Olafa odnajduje je on u każdego następnego opiekuna. Podstępnie zakrada się w ich życie i przez przebranie udaje się mu oszukać dorosłych. Sieroty jednak nigdy nie dają się na to nabrać, bo rozpoznają Olafa po jego znakach szczególnych - tatuażu w kształcie oka na lewej kostce i pojedynczej brwi. Niestety, opiekunowie Baudelaire'ów albo giną z rąk Olafa, albo wyrzekają się sierot. Na całe szczęście dzieci są czujne i potrafią same sobie poradzić dzięki wynalazczemu umysłowi Wioletki, oczytaniu Klausa i ostrym zębom małego Słoneczka.

Fabuła zmienia się w książce Wredna wioska, gdzie dzieci zostają oskarżone o zamordowanie Jacques'a Snicketa, który był brany za Hrabiego Olafa, ten sam z kolei przebrał się za detektywa Dupina i wrobił dzieci w morderstwo, które prawdopodobnie sam popełnił. Od tego momentu dzieci muszą uciekać, żeby nie zostać schwytanym przez Olafa i policję. Kiedy w Przedostatniej pułapce dzieci spotykają się z panem Poe, sędzią Strauss itd. wydaje się, że wszystko wróci do normy, lecz tak nie jest - proces sądowy uniewinniający dzieci i proces przeciwko Olafowi zostaje zakłócony przez współpracowników Olafa. Dzieci uciekają wraz z Olafem i zmuszone zostają przy okazji do podpalenia Hotelu Ostateczność. Od tego momentu dzieci wypływają w rejs i trafiają na pewną wyspę, gdzie rozgrywają się rzeczy, które mogą wpłynąć na ich życie.

Autor na początku każdej książki uprzedza czytelników, iż historia, którą opisał, nie będzie miała szczęśliwego zakończenia i odradza jej czytanie.

Ciekawostki

• Tom 13. Koniec Końców jest nawiązaniem do książki Daniela Defoe Robinson Crusoe.
• Postać Hugo z tomu 9. Krwiożerczy karnawał jest nawiązaniem do powieści Dzwonnik z Notre Dame. Po pierwsze Hugo wyglądem przypomina głównego bohatera tamtej powieści Quasimodo, a jego imię jest nawiązaniem do nazwiska autora Dzwonnika z Notre Dame, czyli do Wiktora Hugo.
• Każda część ma dwuczęściowy tytuł. Pierwsza litera obydwu słów jest taka sama.
• Został wydany audiobook z piosenkami na temat Serii niefortunnych zdarzeń pt. The Tragic Treasury (Straszny skarbiec) autorstwa Stephina Merritta.

Błędy

• W tomie 8. Szkodliwy szpital Klaus szuka anagramu dla WIOLETKA BAUDELAIRE i tworzy anagram LAURA W. BLEEDIOTIE. Jednakże to nie są anagramy, w tym drugim nazwisku brakuje litery K. Tłumacz nie wziął pod uwagę tego faktu i pozostawił w wersji oryginalnej gdyż z tych liter można ułożyć WIOLET BAUDELAIRE.
• W tomie 9. Krwiożerczy karnawał Wioletka znajduje swoją wstążkę w kieszeni koszuli Hrabiego Olafa. Jednakże w poprzednim tomie traci wstążkę na rzecz archiwisty Hala.
• W tomie 9. Krwiożerczy karnawał występuje błąd związany z prawami fizyki. Gdy Hrabia Olaf skręca swym automobilem w lewo, sieroty Baudelaire przetaczają się na lewą stronę bagażnika zamiast na prawą.

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona autora (ang.)
• Oficjalna strona książek (ang.)