Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Shanghai Y-10 | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Chińska Republika Ludowa |
| Producent | Shanghai Aircraft Manufacture Factory |
| Typ | samolot pasażerski |
| Konstrukcja | metalowa |
| Załoga | 5 |
| Historia | |
| Data oblotu | 26 września 1980 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 4 x Silnik turbowentylatorowy Pratt & Whitney JT3D-7 |
| Ciąg | 84,3 kN każdy |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 42,24 m |
| Długość | 42,93 m |
| Wysokość | 13,42 m |
| Powierzchnia nośna | 244,5 m² |
| Masa | |
| Własna | 58 120 kg |
| Startowa | 110 227 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 975 km/h |
| Prędkość przelotowa | 830 - 850 km/h |
| Pułap | 12 300 m |
| Zasięg | 8 000 km |
| Dane operacyjne | |
| Liczba miejsc | |
| 178 | |
| Użytkownicy | |
| Chiny | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Shanghai Y-10 (Yun-10) – chiński samolot pasażerski wybudowany przez Shanghai Aircraft Manufacture Factory przy udziale specjalistów z Shanghai Aircraft Research Institute. Po wybudowaniu trzech prototypów nie kontynuowano dalszej produkcji samolotu.
Historia samolotu rozpoczęła się w 1970 roku kiedy to Chiński Urząd Lotnictwa Cywilnego zainicjował program budowy samolotu pasażerskiego z napędem odrzutowym, który miał być efektem prac rodzimych inżynierów. Pierwsze doniesienia o nowej konstrukcji sugerowały jakoby była to nieco mniejsza kopia amerykańskiego Boeinga 707. W jakim stopniu chińscy konstruktorzy wykorzystali rozwiązania zastosowane w Boeingu nie jest do końca jasne. Wybudowano trzy samoloty prototypowe. Pierwszy z nich B-0001 posłużył do badań statycznych, drugi B-0003 do badań użytych w budowie elementów awioniki, trzeci B-0002 do badań w locie. Po raz pierwszy samolot wzniósł się w powietrze 26 września 1980 roku a rok później w grudniu samolot zaprezentowano po raz pierwszy publicznie. Maszyna wykonała trwający 108 minut przelot na trasie Szanghaj - Pekin. Samolot rozpoczął wykonywanie komercyjnych połączeń lotniczych na trasach z Pekinu do między innymi Harbinu, Lhasy i Urumczi aż do 1984 roku. Według oficjalnych danych maszyna miała posłużyć do opracowania rodzimych wersji samolotów transportowych, sanitarnych a także posłużyć jako platforma dla systemu AWACS. W tej ostatniej konfiguracji samolot miał przenosić na grzbiecie okrągłą antenę radaru podobną do zastosowanej na samolocie Boeing E-3 Sentry. Najbardziej prawdopodobne jest iż maszyna nie była przeznaczona do produkcji seryjnej a miała jedynie być projektem pozwalającym na zebranie odpowiednich doświadczeń rodzimym konstruktorom przy projetkowaniu tego typu samolotów. Samolot miał również swój wymiar propagandowy, pokazujący całemu światu iż Chiny przystępują do elitarnego grona państw posiadającyh możliwość budowania, dłużych, odrzutowych samolotów pasażerskich.
