Sieć telekomunikacyjna

Sieć telekomunikacyjna – termin prawniczy, którego definicja jest zawarta w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne. Termin ten oznacza systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju.

Sieć telekomunikacyjna – także obiekt techniczny, będący zbiorem węzłów oraz linii telekomunikacyjnych i łączy pomiędzy węzłami. Sieć telekomunikacyjna wykonuje przekazywanie danych, informacji lub wiadomości w celu komunikacji pomiędzy dwoma lub wieloma określonymi punktami.

Przykładami sieci telekomunikacyjnych są:

• publiczna komutowana sieć telefoniczna (PSTN)
• sieć komputerowa
• Internet
• sieć teleksowa
• cyfrowa sieć z integracją usług (ISDN)

Ogólnie każda sieć telekomunikacyjna składa się z trzech płaszczyzn (tak nazywanych, gdyż często są one obrazowane jako oddzielne nakładające się na siebie sieci):

• płaszczyzna sterowania jest częścią sieci przenoszącą informacje sterujące (również nazywane sygnalizacją),
• płaszczyzna użytkowa lub płaszczyzna danych przenosi ruch użytkowników sieci czyli tych, którzy korzystają z jej usług,
• płaszczyzna zarządzania jest częścią sieci przenoszącą ruch związany z eksploatacją sieci i administrowaniem nią.

Zobacz też

• Sieć publiczna
• Sieć wewnętrzna
• Sieć zarządzania telekomunikacją
• NGN