Zarządzanie siecią telekomunikacyjną (ang. Telecommunications Management Network, TMN) jest zestawem funkcji i protokołów do ich realizacji, zdefiniowanych przez ITU-T, w celu zarządzania sieciami telekomunikacyjnymi i usługami świadczonymi przez nie. TMN zakłada współpracę różnych systemów operacyjnych i różnych sieci telekomunikacyjnych.
TMN definiuje zbiór punktów styku interfejsów, dla elementów, które wykonują funkcje komunikacyjne (jak np. centrala telefoniczna), i do których mogą mieć dostęp takie elementy jak stacje robocze zarządzania monitorujące pracę i sterujące tymi elementami. Standardowe styki zarządzania pozwalają na tworzenie sieci telekomunikacyjnej z elementów pochodzących od różnych dostawców ale jednolicie zarządzanej.
Ramy TMN obejmują cztery warstwy funkcjonalne zarządzania telekomunikacją:
Element sieci zawiera funkcję agenta, który przekształca fizyczne parametry urządzenia do postaci możliwej do wykorzystania w TMN.
TMN jest zdefiniowana w zaleceniach ITU-T serii M.3000, ale opiera się na specyfikacjach zarządzania zdefinowanych przez model OSI, zawartych w zaleceniach ITU-T serii X.700. Seria zaleceń ITU-T M.3000 zawiera następujące dokumenty: