Siogun (jap. 将軍 shōgun?) – wódz naczelny, generał, zwierzchnik sił zbrojnych, generalissimus.
Słowo shōgun jest skróconą wersją pierwotnego tytuł oficjalnego sei'i-taishōgun (jap. 征夷大将軍 sei'i-taishōgun?, dosł. ‘głównodowodzący wojsk ekspedycyjnych, przeznaczonych do podboju barbarzyńców’). Początkowo był to stopień wojskowy dowodzących cesarską armią japońską, później dziedziczny tytuł wojskowych władców Japonii, sprawujących faktyczną władzę w kraju rządzonym tylko nominalnie przez cesarza. Okres panowania siogunów nazywany jest bakufu (幕府, ‘rządy spod namiotu’) lub siogunatem.
Spis treści |
Funkcję sioguna, traktowaną wówczas jako tymczasową, wprowadzono w 794 r., przyznając ją Otomaro Ōtomo na czas wojny z Ajnami. Po zakończeniu wojny w 811 r. została ona zniesiona. Przywrócono ją dopiero pod koniec XII w. W 1192 r. cesarz Go-Shirakawa przyznał ją Yoritomo Minamoto, który przekształcił ją w funcję dożywotnią i dziedziczną.
W następnych stuleciach funkcja sioguna, jako wojskowego władcy Japonii, została umocniona przez rody Ashikaga i Tokugawa. Została zniesiona w trakcie restauracji Meiji, w drugiej połowie XIX w.
Prawidłową wymową tego słowa w języku polskim jest "siogun" i taka przyjęła się jego pisownia jako słowa japońskiego w języku polskim[potrzebne źródło]. Pisownia i wymowa "szogun" jest błędna i niezgodna z oryginalną wymową [potrzebne źródło]. Prawidłowy zapis w stosowanej powszechnie i zalecanej transkrypcji Hepburna to shōgun. Kreseczka nad "o" oznacza długą samogłoskę.