Sit rozpierzchły

Sit rozpierzchły
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	rośliny
Klad	rośliny naczyniowe
Klad	rośliny nasienne
Klasa	okrytonasienne
Klad	jednoliścienne
Rząd	wiechlinowce
Rodzina	sitowate
Rodzaj	sit
Gatunek	sit rozpierzchły
Nazwa systematyczna
Juncus effusus L. Sp. Pl. 1:326. 1753
Zdjęcia i grafiki w Commons

Sit rozpierzchły (Juncus effusus L.) – gatunek byliny z rodziny sitowatych. Występuje na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy, na Australię został zawleczony. Brak go w Azji środkowej i północnej oraz w środkowej i zachodniej Afryce. W Polsce pospolity, występuje w miejscach wilgotnych od niżu po regiel górny.

Morfologia

Ciągły rdzeń na przekroju przez łodygę

Kwiatostan

Pokrój

Tworzy duże, gęste kępy do 1,2 m wysokości z gęstą wiązką korzeni.

Łodygi

Szydlaste, bezkolankowe, żywozielone, częściowo wypełnione rdzeniem (rdzeń ciągły, nieprzerywany), u nasady (poniżej poziomu gruntu) otulone łuskowatymi, brunatnymi pochwami. Łodygi są gładkie, natomiast u podobnego situ skupionego pod kwiatostanem są żeberkowane.

Liście

Wyłącznie odziomkowe, szydlaste, podobne do łodyg.

Kwiatostan

Wierzchotka szczytowa. Wygląda na boczną ponieważ u nasady wyrasta jako przedłużenie łodygi przysadka.

Kwiat

Drobny, brunatny, długości 2–2,5 mm, pręcików 3–6. Kwitnie od czerwca do sierpnia.

Owoc

Torebka odwrotnie jajowata, wklęsła, z małym dzióbkiem na środku, błyszcząca.

Nasiona

Drobne (do 0,3 mm długości), jasnoczerwonobrunatne. Ciężar 1000 nasion wynosi 0,01 g. Kiełkują słabo.

Ekologia

Występuje na podmokłych łąkach i pastwiskach na glebach ciężkich i słabo przewietrzanych (poniżej 10% zawartości powietrza). Ekspansywny na siedliskach wilgotnych nazbyt intensywnie wypasanych lub wydeptywanych. Występuje często i masowo także w okrajkach torfowisk przejściowych.

Bibliografia

1. W. Szafer, S. Kulczyński, B. Pawłowski: Rośliny Polskie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1967. 
2. M. Nowiński: Chwasty łąk i pastwisk. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1966.