Skarbiec Katedralny na Wawelu – budynek wchodzący w skład zespołu archikatedralnego Bazyliki Wawelskiej, mający na celu przechowywanie zabytkowych paramentów liturgicznych, regaliów i pamiątek historycznych.
W zbiorach Skarbca znajdują się m.in. włócznia św. Maurycego, korony i berła, diadem z dwóch krzyży (XIII w.?), monstrancje, relikwiarze i inne. Znajduje się tutaj większość ze zbioru 120 kielichów, 170 krzyży, 150 świeczników, 600 szat liturgicznych zinwentaryzowanego w 1563.
Skarbiec katedralny był ogołocony ze swych skarbów trzykrotnie. Pierwszy raz w wyniku potopu szwedzkiego. Następnie w 1794 na potrzeby insurekcji kościuszkowskiej i wreszcie w 1807 w akcji tzw. puncerunku czyli ograbienia poddanych i Kościoła przez austriackiego cesarza Franciszka II Habsburga. W wyniku nałożonych ogromnych opłat i niemożności ich wypłacenia w gotówce galicyjscy poddani i ta część polskiego Kościoła musieli oddać zdecydowaną większość przedmiotów ze złota i srebra.