Sobór florencki

Sobór Florencki – sobór powszechny Kościoła katolickiego. Zwołany przez papieża Eugeniusza IV, obradował od lutego 1439 r. do 1443 r.

Rok wcześniej Sobór obradował w Ferrarze opodal Wenecji, jednak latem 1438 r. wybuchła zaraza w tym mieście i decyzją papieża przeniesiono obrady do Florencji.

2 marca 1439 r. powrócono do tematu Filioque. Podczas sesji 6 lipca 1439 r. odczytano bullę unionis Graecorum /jedności Greków/ w dwóch językach, po łacinie i po grecku, Laetentur coeli/Niech się radują niebiosa/. Ogłoszono w niej unię Kościołów rzymskokatolickiego i bizantyjskiego. W bulli znalazł się też tzw. Dekret o Grekach, w którym doprecyzowano orzeczenie Soboru lyońskiego II na temat Filioque:

Duch Święty pochodzi wiekuiście od Ojca i Syna, i swoją istotę (essentia) i swoje istnienie (esse subsistens) ma jednocześnie od Ojca i od Syna, i od Obydwu jakby od jednej zasady i jednego tchnienia (spiratio) pochodzi.

Tego samego roku (1439) zawarto unię również z Kościołem ormiańskim.

Od 14 października 1443 r. sobór obradował w Rzymie.

Bibliografia

• Sobory w Bazylei oraz w Ferrarze/Florencji. Papież Eugeniusz IV. W: H. Chadwick: Historia rozłamu Kościoła wschodniego i zachodniego. Od czasów apostolskich do Soboru florenckiego. P. Sajdek (przekład). Kraków: Wydawnictwo "WAM", 2009, s. 327-345. ISBN 978-83-7505-286-2.