Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Sojuz 11A511U Sojuz-U SL-4, A-2, Sapwood |
|
 Start rakiety Sojuz-U ze statkiem Sojuz 19, 15 lipca 1975 |
|
| Producent | CSKB-Progress |
| Rodzina rakiet | R-7 Sojuz |
| Przeprowadzone starty | 723 |
| Nieudane starty | 19 |
| Udane starty | 97 % |
| Data pierwszego startu | 18 maja 1973 |
| Data ostatniego startu | 24 sierpnia 2011 |
| Koszt wystrzelenia | 40 mln. USD (wg. kursu z 1999) |
| Zdolność wynoszenia | 7 200 kg na orbitę o wys. 200 km i nachyl. 51,6° 6 220 kg na orbitę o wys. 240 km i nachyl. 51,8° |
| Siła ciągu przy starcie | 4 030 kN |
| Wymiary | |
| Długość | 50,67 m |
| Średnica | 2,95 m |
| Masa całkowita | 310 000 kg |
| Człony | |
| Człon 0. | 4 × Sojuz 11A511U-0 |
| Człon 1. | 1 × Sojuz 11A511U-1 |
| Człon 2. | 2 × Sojuz 11A511U-2 |
Sojuz 11A511U – rosyjska rakieta nośna konstrukcji radzieckiej, powstała bezpośrednio z rakiety balistycznej R-7. Jedna z najdłużej używanych rakiet kosmicznych na świecie, tzw. "koń pociągowy", najpierw radzieckiego, a potem rosyjskiego programu kosmicznego. Rakiety tego typu wznosiły się ponad 720 razy[1] - najwięcej pośród rakiet kosmicznych na świecie, dając jej status najbardziej niezawodnej. Używana w lotach załogowych Sojuz, Apollo-Sojuz, wojskowych misjach Jantar i Zenit, oraz w lotach do ISS (wynosząc automatyczne statki Progress).
Sojuz-U zastąpił w służbie poprzednie warianty rakiet Sojuz i Woschod, będąc zunifikowaną rakietą zdolną wykonać wszystkie zadania poprzedniczek.
Rosawiakosmos, wraz z ESA, budują dla niej wyrzutnie na kosmodromie Kourou.
Sojuz-U doczekał się kilku wariantów różniących się ostatnimi członami ucieczkowymi:
Istniał również wariant Sojuz-U2, której pierwszy człon napędzany był syntetyczną naftą, Syntin. Ostatni jego lot odbył się w 1996 roku, gdy zaprzestano produkcji tego paliwa.
Na bazie Sojuza-U powstała rakieta Sojuz-FG. Obie w przyszłości zastąpić ma rakieta Sojuz-2.
