Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Sokal | |||
|
|||
 Kościół św. Piotra i Pawła w Sokalu. Obecnie cerkiew |
|||
| Państwo |  Ukraina |
||
| Obwód |  lwowski |
||
| Powierzchnia | 8,47 km² | ||
| Ludność (2007) • liczba ludności • gęstość |
21 600 2 550 os./km² |
||
| Nr kierunkowy | +3083 257 | ||
| Kod pocztowy | 80000—80005 | ||
| Miasta partnerskie |  Opole Lubelskie
|
||
|
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
  Sokal
|
|||
| Na mapach: | |||
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|||
| Strona internetowa miasta | |||
Sokal (ukr. Сокаль) – miasto na Ukrainie, na Wołyniu, nad Bugiem, w obwodzie lwowskim, w rejonie sokalskim, do 1945 w województwie lwowskim, w powiecie sokalskim, do 1951 część Sokala (wieś Żwirka) w województwie lubelskim w Polsce. Sokal leży obecnie niespełna 20 km od granicy z Polską.
Spis treści |
W XII wieku wchodził w skład księstwa włodzimierskiego. Pierwsza pisemna wzmianka o miejscowości pochodzi z 1377 roku. W 1424 otrzymał prawo magdeburskie od księcia mazowieckiego Ziemowita, a w 1462 r. wszedł w skład nowo powstałego województwa bełskiego.
W XV i XVI wieku często pustoszony przez Tatarów. 2 sierpnia 1519 klęska wojsk polsko-litewskich pod wodzą hetmana wielkiego litewskiego Konstantego Ostrogskiego i doszczętne spalenie miasta w bitwie pod Sokalem z Tatarami. W bitwie tej odznaczył się Fryderyk Herburt który bronił miasta przed Tatarami w otwartym polu, swoją walkę zakończył bohaterską śmiercią, zostawiając pięcioro dzieci. Polski poeta Mikołaj Sęp-Szarzyński w kilkadziesiąt lat później poświęcił Fryderykowi swój utwór Pieśń I. O Fridruszu, który pod Sokalem zabit od Tatarów roku Pańskiego 1519
Kolejne lata to wyniszczające miasto najazdy Kozaków.
Po pierwszym rozbiorze Polski miasto znalazło się w zaborze austriackim, w prowincji Lodomeria. W okresie zaborów Sokal stał się małym kurortem dla polskiej szlachty, która budowała tutaj swoje letnie rezydencje. Po tych rozbudowach w dwudziestoleciu międzywojennym jedna z ulic przy której stanęły szlacheckie rezydencje otrzymała nazwę Szlacheckiej (obecnie ulica Chmielnickiego). W 1885 przez miasto poprowadzono kolej żelazną, co znacznie przyczyniło się do jego ponownego rozwoju. W 1881 roku Sokal zaliczany był do 30 największych miast Galicji i liczył wówczas 8000 mieszkańców.
19 października 1918 Sokal znalazł się pod zbrojną administracją ZURL, a następnie ponownie wrócił w granice Polski. W okresie międzywojennym znajdował się w województwie lwowskim, w powiecie sokalskim. Po napadzie sowieckim 17 września 1939 na Polskę okupowany przez ZSRR. Od 1941 wchodził w skład Generalnego Gubernatorstwa. Zdobyty 19 lipca 1944 przez wojska radzieckie[1].
Po zakończeniu działań wojennych część Sokala (wieś Żwirka) pozostała przy Polsce, po czym 15 lutego 1951, w ramach umowy o zamianie granic została włączona do Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej będącej częścią ZSRR.
Do dnia dzisiejszego zachował się wzór pieczątki miasta z początku XVI wieku z wizerunkiem sokoła.
Rada Miejska Sokala w 2010 roku nadała honorowe obywatelstwo miasta Sokala Stepanowi Banderze[2]. Utworzona przez Stepana Banderę frakcja OUN-B ponosi odpowiedzialność za zorganizowane ludobójstwo polskiej ludności cywilnej na Wołyniu i Małopolsce Wschodniej[3].
|
|||||||||||||||||||||||
|
|||||||
|
||||||||||
