Sokrat Janowicz

Sakrat Janowicz (biał. Сакрат Яновіч, ur. 4 września 1936 w Krynkach) – białoruski pisarz piszący po białorusku i po polsku. Ukończył filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. Debiutował w 1956 na łamach białoruskiego tygodnika "Niwa" wydawanego w Białymstoku. Mistrz lirycznych miniatur pisanych prozą poetycką.

W 2005, na ceremonii podczas koncertu inaugurującego sezon, w gmachu Opery i Filharmonii Podlaskiej w Białymstoku, został odznaczony przez ministra kultury Waldemara Dąbrowskiego Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.

Bibliografia

• Zahony – opowiadania (1969)
• Wielkie miasto Białystok – miniatury (1973)
• Zapomnieliska – miniatury (1978)
• Ściana – powieść (1979)
• Małe dni – miniatury (1981)
• Samosiej – powieść (1981)
• Trzecia pora – miniatury (1983)
• Miniatures – miniatury (1984)
• Srebrny jeździec – opowiadania historyczne (1984)
• Białoruś, Białoruś – eseje (1985)
• Terra Incognita: Białoruś – eseje (1993)
• Dolina pełna losu – opowieści (1994)
• Nasze tysiąc lat – tom rozmów z Jerzym Chmielewskim (2000)
• Ojczystość. Białoruskie ślady i znaki – zbiór esejów (2001)
• Domowe stulecie – powieść (2008)

Współpraca z SB

W 2007 pisarz przyznał się do współpracy ze Służbą Bezpieczeństwa. Trwała przez 12 lat – od 1958 do 1970. Pisarz dostarczał informacji na temat środowiska białoruskiej "Niwy" oraz repatriantów z Białorusi. Według relacji pisarza po zerwaniu współpracy był szkalowany przez SB: W latach 70. wyrzucano mnie z każdej roboty, pracowałem jako zbijacz skrzyń. Zaliczyłem chyba z 50 zakładów pracy [...]

Linki zewnętrzne

• Twórczość w języku białoruskim