Sola fide

Sola fide (łac.: jedynie wiarą) – doktryna chrześcijańska, według której grzeszny człowiek może przyjąć Boże przebaczenie jedynie przez wiarę w Jezusa Chrystusa.

Znaczenie doktryny

Punktem wyjścia doktryny sola fide jest uznanie, że każdy człowiek jest grzeszny i w wyniku tego oddzielony od Boga. Z powodu swojej grzeszności nie jest w stanie zrobić nic, by uratować się od Bożego gniewu i potępienia. Bóg jednak udziela darmo (sola gratia) przebaczenia i usprawiedliwienia tym, którzy uwierzą w Jezusa Chrystusa (solus Christus). Słowo "tylko" (sola) użyte jest w celu podkreślenia, że uczynki człowieka nie stanowią podstawy dla jego usprawiedliwienia.

Podstawa biblijna

Główne teksty biblijne, na których oparta jest doktryna sola fide:

• Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę, i to nie z was: Boży to dar; nie z uczynków, aby się kto nie chlubił. (Ef 2:8-9 BW)

• A jednak przeświadczeni, że człowiek osiąga usprawiedliwienie nie przez wypełnianie Prawa za pomocą uczynków, lecz jedynie przez wiarę w Jezusa Chrystusa, my właśnie uwierzyliśmy w Chrystusa Jezusa, by osiągnąć usprawiedliwienie z wiary w Chrystusa, a nie przez wypełnianie Prawa za pomocą uczynków, jako że przez wypełnianie Prawa za pomocą uczynków nikt nie osiągnie usprawiedliwienia. (Ga 2:16 BT)

Historia

Doktryna sola fide wiązana jest przede wszystkim z osobą Marcina Lutra (1483-1546), niemieckiego reformatora religijnego, jednej z czołowych postaci Reformacji. Obok sola Scriptura, solus Christus, sola gratia i soli Deo gloria była jedną z pięciu podstawowych doktryn reformacji protestanckiej i powstałych w jej wyniku kościołów protestanckich.

Do poprzedników Lutra, głoszących zasadę sola fide, należeli:

• Klaudiusz, biskup Turynu – (zm. 827)

• Piotr Waldo (ok. 1140 – ok. 1217) i waldensi

• John Wycliffe (ok. 1324 – 1384) i lollardowie

• Jan Hus (1369 -1415) i husyci