Solar Dynamics Observatory

Solar Dynamics Observatory, SDO
Zaangażowani	NASA
Rakieta nośna	Atlas V/401
Miejsce startu	Stacja Sił Powietrznych Cape Canaveral, Stany Zjednoczone
Orbita (docelowa, początkowa)
Okrążane ciało niebieskie	Ziemia
Perycentrum	36000
Apocentrum	36000
Okres obiegu	28,5°
Czas trwania
Początek misji	11 lutego 2010 (15:23 UTC)
Wymiary
Wymiary	dł. 4,5 m × szer. 2,22 m × rozp. maks. 6,25 m
Masa całkowita	3200 (w tym 1400 paliwa) kg
Masa aparatury naukowej	270 kg

Solar Dynamics Observatory, SDO (pl. obserwatorium dynamiki Słońca) – satelita naukowy badający dynamikę aktywności słonecznej; pierwsza misja NASA w ramach programu "Żyjąc z gwiazdą" (ang. Living with a star). Satelita został wyniesiony w przestrzeń kosmiczną 11 lutego 2010 roku. Szacunkowy czas trwania misji podstawowej wynosi 5 lat, z szansą przedłużenia do 10.

Cele naukowe

• Poznanie źródła i struktury pola magnetycznego Słońca
• Zrozumienie procesów przekształcania energii pola magnetycznego Słońca w promieniowanie słoneczne, wiatr słoneczny i cząstki energetyczne, w przestrzeni między Słońcem a Ziemią

Orbita

SDO został umieszczony na orbicie geosynchronicznej, nachylonej do równika pod kątem 28,5°, na przecięciu ze 102 południkiem geograficznym zachodnim. Zapewni ona niemal ciągłą widzialność Słońca. Dwa razy do roku satelita będzie doświadczał zaćmienia Słońca przez Ziemię, o maksymalnej długości 72 minut.

Budowa i działanie

Panele ogniw słonecznych satelity, o powierzchni 6,5 m² mogą generować energię elektryczną o mocy do 1540 W.

Wyposażenie naukowe

Rozmieszczenie instrumentów naukowych i anten na satelicie SDO

• Zestaw obrazujący atmosferę (ang. Atmospheric Imaging Assembly, AIA)

Zaprojektowany do obserwacji tarczy i atmosfery Słońca, do odległości 1,3 jego promienia, w ultrafiolecie. Składa się z czterech teleskopów typu Ritcheya-Chrétiena. Każdy z nich może pracować niezależnie, używając w tym czasie różnych filtrów. AIA pozwoli rejestrować obrazy z rozdzielczością czasową poniżej 10 sekund dla 8 filtrów i rozdzielczością kątową 1 sekundy łuku. AIA stanowi rozwinięcie przyrządów EIT, na sondzie SOHO, a SECCHI, na sondach STEREO

• Przyrząd obrazowania heliosejsmologicznego i magnetycznego (ang. Helioseismic and Magnetic Imager, HMI)

Stanowi rozbudowaną wersję instrumentu MDI sondy SOHO. Zapewnia większą rozdzielczość przestrzenną i czasową. Składa się z teleskopu, zestawów filtrów i kamery CCD. Przyrząd pozwala na pomiar ruchu fotosfery Słońca w każdym punkcie obrazu (pikselu). Na tej podstawie takich obrazów możliwe jest modelowanie oscylacji oraz badanie struktury wewnętrznej Słońca. Wartości i kierunek pola magnetycznego otrzymywane są przez pomiar natężenia linii fotosferycznej niklu (Ni I 6768 Å) w 6 punktach profilu tej linii oraz czterech różnych polaryzacji światła.

• Eksperyment pomiaru zmienności skrajnego ultrafioletu (ang. Extreme Ultraviolet Variability Experiment, EVE)

Ma za zadanie mierzyć strumień promieniowania słonecznego w zakresie ultrafioletu, 0,1-105 nm. Jednocześnie, w wybranych zakresach przyrząd będzie rejestrował widmo, z rozdzielczością spektralną 0,1 nm, co 10 sekund.

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona misji SDO
• Opis konstrukcji oraz przebiegu misji SDO na portalu kosmonauta.net