Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Solaris Urbino 18 | |
 Solaris Urbino 18 w Szczecinie |
|
| Dane ogólne | |
| Producent | Solaris Bus & Coach |
| Premiera | 1999 |
| Okres produkcji | od 1999 |
| Miejsce produkcji |  Polska, Bolechowo-Osiedle |
| Poprzednik | Neoplan N4021 |
| Pokrewne | Solaris Urbino 10 Solaris Urbino 12 Solaris Urbino 15 |
| Podobne | Solaris Trollino 18 Solaris Urbino 18 CNG Solaris Urbino 18 EEV Solaris Urbino 18 Hybrid |
| Dane techniczne | |
| Typy nadwozia | niskopodłogowy autobus przegubowy klasy MEGA |
| Układ drzwi | 2-1-1-0 2-2-2-0 2-2-2-2 1-2-2-0 1-2-2-2 |
| Liczba drzwi | 3 4 |
| Wys. podłogi w I drzwiach |
320 mm |
| Wys. podłogi w II drzwiach |
320 mm 340 mm 360 mm |
| Wys. podłogi w III drzwiach |
320 mm 340 mm 360 mm |
| Wys. podłogi w IV drzwiach |
320 mm 340 mm 360 mm |
| Po zastosowaniu przyklęku | -75 mm -80 mm |
| Szerokość drzwi | 1250 mm 1350 mm |
| Silniki | 1) Cummins ISBe5 250B 2) MAN D2866 LOH25 3) MAN D2866 LOH27 4) DAF PR228 5) Cummins ISLe4 340B 6) DAF PR265 |
| Moc silników | 1) 178 kW (242 KM) 2) 228 kW (310 KM) 3) 228 kW (310 KM) 4) 231 kW (314 KM) 5) 250 kW (340 KM) 6) 266 kW (362 KM) |
| Skrzynia biegów | 1) Voith Diwa D864.3E 2) Voith Diwa D864.5 3) ZF Ecomat 5HP590 4) ZF Ecomat 6HP592C 5) ZF Ecomat 6HP594 6) ZF Ecomat 6HP602 7) ZF Ecomat 6HP604 8) ZF 6AP 1400 B Ecolife 9) ZF 6AP 1700 B Ecolife |
| Liczba przełożeń | 1-2) 4 3) 5 4-9) 6 |
| Długość | 17900 mm 18000 mm |
| Szerokość | 2550 mm |
| Wysokość | 2850 mm 3035 mm |
| Masa własna | 14000 kg 15500 kg 16000 kg |
| Masa całkowita | 24000 kg 26000 kg 28000 kg |
| Rozstaw osi | 5130 mm 6770 mm |
| Wnętrze | |
| Liczba miejsc ogółem | 174 – 176 |
| Liczba miejsc siedzących | 34 – 56 |
| Informacje dodatkowe | |
| ABS | Tak |
| ASR | Tak |
| EBS | Tak |
| ESP | Nie |
| Klimatyzacja | Opcja |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Solaris Urbino 18 – niskopodłogowy autobus przegubowy z serii Solaris Urbino przeznaczony dla komunikacji miejskiej, produkowany przez polską firmę Solaris Bus & Coach S.A. z Bolechowa koło Poznania. Jest drugim (po Solaris Urbino 12) modelem marki Solaris pod względem liczby sprzedanych egzemplarzy. Od 2005 produkowana jest trzecia generacja Urbino 18. Obok modelu podstawowego zasilanego silnikami wysokoprężnymi spełniającymi normę emisji spalin Euro 5, produkowane są wersje spełniające ostrzejsze normy EEV oraz zasilane gazem CNG lub z napędem hybrydowym drugiej generacji.
Spis treści |
2 sierpnia 1994 powstało przedstawicielstwo handlowe Neoplana na Polskę – Neoplan Polska. 5 września tego samego roku Warszawa zamówiła pierwsze niskopodłogowe Neoplany N4020 (15-metrowe)[1]. 5 października 1995, dzień po podpisaniu kontraktu na dostawę autobusów do Poznania, została podjęta decyzja o budowie w podpoznańskim Bolechowie fabryki autobusów[2].
W latach 1996-2000 Neoplan Polska montował autobusy Neoplan serii 4000. W latach 1998-1999 firma wyprodukowała 22 Neoplany N4021, które stały się pierwowzorem Urbino 18. Pozostałe przegubowe Neoplany w polskich przedsiębiorstwach transportowych pochodziły z importu, najczęściej były to używane maszyny[3].
W 1999 firma jeszcze jako Neoplan Polska rozpoczęła niezależnie produkować autobusy pod marką Solaris. W 2001 Neoplan został przejęty przez MAN-a, jednakże Neoplan Polska został odrębną spółką Solaris Bus & Coach, która zachowała tradycję i majątek – w tym modele autobusów – polskiego oddziału Neoplana[4].
Solaris Urbino 18 pierwszej generacji produkowano od drugiej połowy 1999. Model ten były uzupełnieniem oferty Solarisa o duży, 18-metrowy autobus. Pierwszy seryjny Solaris trafił do PKA Gdynia w 1999, był to również jedyny nowy przegubowy niskopodłogowy autobus kupiony w 1999 przez przedsiębiorstwa komunikacyjne w Polsce[5]. Początkowo 18-metrowe autobusy nie sprzedawały się dobrze ze względu na większą promocję Solarisa Urbino 15, spadającą liczbę pasażerów oraz konieczność wymiany dużej liczby autobusów przy skromnych środkach, co powodowało, że firmy komunikacyjne wolały mniejsze i tańsze pojazdy 15-metrowe. Rynek autobusów 15-metrowych nasycił się w latach 1996-2002, co spowodowało w późniejszym czasie wzrost popytu na pojazdy 18-metrowe. W sumie do Solaris sprzedał polskim miastom 12 sztuk Solarisów Urbino 18 I generacji[5]. Pojazdy przegubowe były kupowane głównie przez odbiorców zagranicznych, najwięcej Solarisów Urbino 18 kupiły przedsiębiorstwa z Berlina i Rygi[6]. Charakterystyczną cechą tej generacji są poręcze lakierowane lakierem bezbarwnym zamiast żółtej farby[5].
Od pierwszej połowy 2002 produkowano modele drugiej generacji, pojazdy traktowane były jako rozwiązanie przejściowe przed docelowym modelem generacji III[5]. Od wiosny 2005 roku produkowana jest trzecia generacja tego autobusu. Na podstawie nadwozia Solarisa Urbino 18 w Bolechowie jest budowany również trolejbus Solaris Trollino 18[6].
.JPG&filetimestamp=20110828165542)
Duże zamówienie MZA Warszawa w 2005 spowodowało, że sprzedaż Solarisa Urbino 18 w Polsce znacznie wzrosła[6].
W grudniu 2006 Olsztyn jako pierwsze polskie miasto odebrał 8 sztuk modelu "Urbino 18" spełniających normę Euro 5, która zaczęła obowiązywać dla nowych pojazdów w 2009[6].
Od 2005 dostępna jest odmiana z napędem gazowym CNG. Pierwszy i jedyny wyprodukowany dotychczas Solaris Urbino 18 CNG trafił do Lublina w listopadzie 2006, w październiku 2009 został on sprzedany do Radomia.
Jesienią 2006 na targach w Hanowerze odbyła się światowa premiera prototypów autobusów Solaris Urbino 18 Hybrid z napędem hybrydowym i Solaris Urbino 18 EEV. Model hybrydowy powstał dzięki współpracy firmy Solaris z firmami Allison Transmission i Cummins, mającymi już duże doświadczenie w konstrukcji tego rodzaju napędu na rynku północnoamerykańskim. Prototyp modelu Solaris Urbino 18 EEV z tradycyjnym silnikiem wysokoprężnym spełnia normę emisji spalin EEV (ostrzejszą od Euro 5, która zaczęła obowiązywać w Europie od października 2009). Oba prototypy na przełomie lat 2006 i 2007 weszły do produkcji[6]. W połowie 2008 dokonano znacznej modernizacji modelu Solaris Urbino 18 Hybrid, po której producent określa go jako pojazd drugiej generacji. Zmiany dotyczą głównie układu napędowego, w którym zastosowano mniejszy i lżejszy silnik Cummins ISBe5 250B[7].
Solaris Urbino 18 należy do rodziny autobusów Urbino, których podstawową różnicą jest długość pojazdu. W ofercie producenta znajdują się jeszcze 9 (już nieprodukowana) 10, 12 i 15. Wszystkie oprócz 18 są niskopodłogowymi autobusami jednoczłonowymi. Numer modelu określa jego przybliżoną długość w metrach[4].
Oprócz autobusów w rodzinie znajdują się skonstruowane na podstawie autobusów trolejbusy. Ponadto autobusy wyposażone w silniki gazowe mają do nazwy dodany skrót CNG, natomiast hybrydowe - Hybrid.
Solaris Urbino 18 może być wyposażany w jeden z dwóch sześciocylindrowych silników wysokoprężnych, DAF PR228 o mocy 231 kW oraz DAF PR265 (266 kW)[8] przy znamionowej prędkości obrotowej silnika 2200 obr./min. Silniki te spełnią normę Euro 5. Pojemność skokowa wynosi 9,2 l. Silniki wykorzystują technologię SMART powodującą optymalizację zużycia paliwa. W połączeniu z opcjonalnym filtrem sadzy jednostki napędowe spełnią nawet normę EEV[9].
Wersja CNG jest wyposażona w silniki Cummins ISLG 320 (234,8 kW) lub FPT Cursor 8 CNG (213 kW)[10].
Początkowo Solaris montował silniki DAF PE 228C o mocy 228 kW (310 KM), DAF PE 265C o mocy 360 KM oraz D2866 LOH27 (produkcji MAN) o mocy 228 kW (310 KM)[5].
Moc silnika jest przenoszona za pomocą standardowej skrzyni biegów Voith Diwa 5 lub opcjonalnie ZF Ecolife, skąd układ napędza ostatnią oś ZF AV 132[8].
Zbiornik paliwa ma pojemność 350 litrów[8]. W przypadku wersji CNG pojazd jest wyposażony w butle kompozytowe 8 × 214 litrów[10].
Autobus oparty jest o nadwozie samonośne ze szkieletem zbudowanym ze stali 1.4003 odpornej na korozję. Na szkielecie zostały zamocowane panele nadwozia ze stali nierdzewnej tego samego typu oraz aluminium[11].
Drzwi mogą być montowane, w zależności od życzenia klienta, w układzie 1-2-2, 2-2-2, 1-2-2-2 oraz 2-2-2-2. Przy drugich drzwiach znajduje się ręczna rampa pozwalająca na wjazd wózkami[8].
Siedzenia zamontowane w autobusie zależą od zamawiającego.
Układ siedzeń pierwszego 18-metrowego Solarisa został zapożyczony z Ikarusa 280. Później wprowadzony inny układ, który jest tożsamy z tym stosowanym w autobusie Solaris Urbino 12[5].
Solaris Urbino 18 jest autobusem dwubryłowym, trójosiowym. Przegub znajduje się pomiędzy drugą a trzecią osią. Tylko pierwsza oś (ZF RL 75 EC lub ZF RL 85 A) jest skrętna. Druga oś jest stała (ZF AVN 132) natomiast ostatnia jest napędowa. W pojeździe zastosowano układ kierowniczy ZF Servocom 8098[8].
Podłoga znajduje się na wysokości 320/340 mm nad powierzchnią płaskiej jezdni. Dodatkowo pojazd jest wyposażony w funkcję przyklęku pozwalającą podczas postoju na obniżenie podłogi z prawej strony o około 70 mm[8].
Graficznym symbolem autobusu "Urbino 18" jest zielony jamnik z napisem "Niskopodłogowy" w języku kraju, w którym dany autobus jest używany. Poszczególne wersje napędowe posiadają symbole różniące się szczegółami. Na modelach hybrydowych jamnik posiada dwa serca symbolizujące podwójny układ napędowy, zaś na modelach w ekologicznej wersji EEV jamnik trzyma w pysku kwiat[12]. Część jamników w modelach sprzedanych do Krakowa ma na głowie krakuskę.
Autobusy Solaris Urbino 18 (trzech generacji) i Solaris Urbino 18 CNG (trzeciej generacji) trafiły w sumie do około 70 odbiorców w zarówno na rynku krajowym jak i zagranicznym. Łącznie w liczbie około 1500 sztuk. Jest to drugi co do popularności model w historii firmy Solaris Bus & Coach. Lepiej sprzedawał się jedynie model Solaris Urbino 12.
|
||||||||||||||||||||
