Sopran koloraturowy jest to najwyższy głos kobiecy, charakteryzujący się skalą h do fis3[1] oraz dużą ruchliwością (szybkie i precyzyjne wykonywanie gam, obiegników, pasaży, ozdobników).
Za najtrudniejszą operową partię koloraturową uważa się partię Królowej Nocy z opery Czarodziejski flet W.A. Mozarta, nazywając nawet gwarowo umiejętność wykonywania jej oddzielnym zawodem śpiewaczym.
Partie koloraturowe występują m.in. w operach okresu bel canta (pierwsza połowa XIX wieku): Donizettiego, Rossiniego, Belliniego.
|
|||||||||||||||||||