Spółgłoska nagłośniowa

Klasyfikacja spółgłosek
Wargowe
dwuwargowe wargowo-zębowe
Przedniojęzykowe
językowo-wargowe międzyzębowe zębowe dziąsłowe zadziąsłowe retrofleksyjne
Środkowojęzykowe
przedniopodniebienne podniebienne
Tylnojęzykowe
miękkopodniebienne języczkowe
Gardłowe
Nagłośniowe
Krtaniowe
O podwójnej artykulacji
wargowo-podniebienne wargowo-miękkopodniebienne zadziąsłowo-miękkopodniebienne
Koartykulacja
labializacja palatalizacja welaryzacja faryngalizacja
sposób artykulacji, miejsce artykulacji, narząd artykulacji

Spółgłoski nagłośniowe, epiglottalne lub aryepiglottalne to spółgłoski artykułowane przez zetknięcie fałdów nalewkowo-nagłośniowych z nagłośnią. W brzmieniu zbliżone są do spółgłosek gardłowych. W IPA spółgłoski te oznacza się następującymi symbolami:

• [ʡ] – bezdźwięczna spółgłoska zwarta
• [ʜ] – bezdźwięczna spółgłoska szczelinowa
• [ʢ] – dźwięczna spółgłoska szczelinowa

Występowanie

Spółgłoski nagłośniowe występują w językach afroazjatyckich i północnokaukaskich. We współczesnym języku arabskim ﺡ i ع są często wymawiane jako [ʜ] i [ʢ], choć w języku klasycznym są faryngalne. "Gardłowe" spółgłoski w indiańskich językach salisz i wakaskich są prawdopodobnie również nagłośniowe.

W dagestańskim języku agulskim spółgłoski faryngalna /ħ/ i epiglottalna /ʜ/ są odrębnymi fonemami.