Spółgłoska półotwarta

Spółgłoski półotwarte (spółgłoski półotwarte, półsamogłoski) powstają, gdy w czasie ich wymawiania w jednym miejscu powstaje zwarcie, ale w innym otwarcie, lub gdy dochodzi do zbliżenia narządów mowy, ale nie do powstania szczeliny. Spółgłoski pierwszej grupy nazywa się półspółgłoskami (spółgłoskami zwarto-otwartymi, spółgłoskami sonornymi), a drugiej - półsamogłoskami (glajdami).

Ze względu na sposób artykulacji, spółgłoski półotwarte leżą na granicy spółgłosek i samogłosek. Półspółgłoski, np. /l/, /r/, /m/, /n/, mogą w niektórych językach tworzyć sylaby. Półsamogłoski są natomiast niezgłoskotwórczymi odpowiednikami samogłosek, np. /j/ jest artykulacyjnie spółgłoskowym odpowiednikiem samogłoski /i/.

Spółgłoski półotwarte należą do kontynuantów, czyli do głosek, których wymowę można przedłużać.

Uwaga terminologiczna

Określenia spółgłoski zwarto-otwarte, spółgłoski sonorne, a także sonanty są też używane jako synonimy terminu spółgłoski półotwarte.

Zobacz też

• spółgłoski zwarte
• spółgłoski zwarto-szczelinowe
• spółgłoski szczelinowe