Stała Eulera, stała Eulera-Mascheroniego (γ) – stała matematyczna wynosząca około 0,57721 56649.
Spis treści |
Stałą po raz pierwszy zapisał szwajcarski matematyk Leonhard Euler w dziele zatytułowanym De Progressionibus harmonicis Observationes. Oznaczał ją za pomocą C i O. W 1790 r. włoski matematyk Lorenzo Mascheroni używał liter A i a. Znak γ nie pojawia się w pismach Eulera ani Mascheroniego i został użyty później ze względu na związek stałej Eulera z funkcją gamma. Na przykład niemiecki matematyk Carl Anton Bretschneider używał zapisu γ w 1835 roku[1].
Stała Eulera pojawia się w analizie matematycznej jako granica ciągu

Inaczej można ją zdefiniować za pomocą funkcja ζ Riemanna:

lub za pomocą następującej całki:

Występuje też jako wartość wielu innych całek oznaczonych.
Średnia wartość reszty z dzielenia liczby naturalnej N przez kolejne liczby mniejsze od N (albo kolejne liczby pierwsze mniejsze od N) dąży do γ przy wzroście N.
Stała Eulera bardzo często pojawia się w teorii liczb np. przy asymptotycznych oszacowaniach niektórych funkcji arytmetycznych (twierdzenie Dirichleta o sumie dzielników liczb naturalnych, czy też twierdzenie Mertensa). Pojawia się też często przy rozważaniu szeregu harmonicznego. W tych rozważaniach często występuje:
![e^\gamma=\prod_{k=1}^\infty{\sqrt[k]{e}\over1+{1\over k}}\approx 1.78107\dots](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/math/7/d/2/7d27e4da492c69b57282af6afad901ea.png)
Nie wiadomo czy ta stała jest liczbą wymierną, czy też niewymierną, ale wykazano, że jeśli liczba γ jest liczbą wymierną, to jej mianownik musi mieć ponad 10242080 cyfr[2].
Wartość przybliżona stałej Eulera γ ≈ 0,577 215 664 901 532 860 606 512 090 082 402 431 042 159 335 939 923 598 805…[3]
Do obliczania wartości liczby γ można użyć wzoru:

Stała Eulera występuje m.in. w: