Plan sektorów Stadionu Miejskiego w Szczecinie
Tablica przy głównym wejściu od ul. Twardowskiego
Stara i nowa tablica wyników
Stadion Miejski im. Floriana Krygiera – stadion piłkarski mieszczący się w Szczecinie w dzielnicy Pogodno przy ul. Karłowicza 28, główne wejście od ul. Twardowskiego, dodatkowe od ulic Karłowicza i Witkiewicza. Obiekt położony jest blisko centrum Szczecina; dojazd głównie tramwajami linii 5 i 7 (przystanek przy ul. Mickiewicza), a także autobusami linii 67, 75 i 76 (przystanki przy ul. Traugutta/Poniatowskiego na Pogodnie lub przy ul. Santockiej na os. Przyjaźni/os. Kaliny). Do 2002 możliwy był także dojazd koleją (przystanek PKP "Szczecin Pogodno" – obecnie wykorzystywany sporadycznie, jedynie jako przystanek końcowy pociągów specjalnych).
Od lat 50. do 1989 roku stadion był własnością klubu MKS Pogoń Szczecin. Obecnie należy do gminy Miasto Szczecin i zarządza nim Miejski Ośrodek Sportu, Rekreacji i Rehabilitacji (MOSRiR). Do początku 2007 roku był największym obiektem, na którym rozgrywano mecze Orange Ekstraklasy. Najzagorzalsi kibice szczecińskiej drużyny zwykli zasiadać w sektorach 11. i 12., które zwą Piekiełkiem. Sektor nr 23 przeznaczony jest dla kibiców drużyny gości, sektor nr 20 – dla gości honorowych, sektory rodzinne to nr 17-18.
[edytuj] Podstawowe dane boiska głównego
Trybuny boiska głównego mają pojemność 17 783 miejsc siedzących (krzesełek). Sektor gościnny obejmuje 1000 miejsc[1].
Zadaszenie: 1572 miejsca[2]
Boisko stadionu ma wymiary 105 × 68 m, które ma oświetlenie o natężeniu 2300 lx[1].
Przy stadionie znajduje się parking na 700 pojazdów[1].
Współrzędne geograficzne: φ=53°26'11,674'' N, λ=14°31'07,169'' E
[edytuj] Historia stadionu
[edytuj] Kalendarium
- 1914 – rękoma rosyjskich jeńców wojennych nieczynną żwirownię przeistoczono w plac do gry w piłkę nożną,
- 1925, 5 października – oddano do użytku stadion miejski z pełnowymiarową płytą główną boiska, dookoła płyty powstała 400-metrowa bieżnia a trybuny mogły pomieścić 15 tys. widzów. Obok boiska zbudowano m.in. szatnie dla zawodników, trzy korty tenisowe i plac zabaw dla dzieci. Obiekt nosił wówczas nazwę Rühl Kampfbahn dla upamiętnienia prof. dr. Hugo Rühla (1845-1922), a użytkowany był przez klub Stettiner Turn Verein.
- 1949 – rozpoczęto odbudowę obiektu po zniszczeniach wojennych
- 1955 – zamontowano sztuczne oświetlenie (natężenie 700 lx) – inauguracja 31 października w meczu towarzyskim z I-ligowym Kolejarzem Poznań (2:4)
- 1963, 4 września – padł rekordowy wynik w historii meczów reprezentacji Polski[3]. W swoim pierwszym meczu na szczecińskim stadionie Polska pokonała Norwegię 9:0 (3:0)
- 1989 – obiekt został przejęty na własność przez Miasto Szczecin od będącego w kłopotach finansowych klubu MKS Pogoń Szczecin
- 1995 – jako pierwszy w Polsce stadion posiada trybuny wyposażone w 100% w krzesełka
- 2001, 19 listopada – oddano do użytku zmodernizowane oświetlenie płyty głównej (z 700 lx do 2300 lx)
- 2003, 19 marca – rozegrano pierwsze spotkanie z zadaszoną częścią "wysokiej trybuny" (4. i 5. sektor, łącznie ok. 1500 miejsc)
- 2004, 26 lipca – na sesji Rady Miasta Szczecina radni jednogłośnie przyjęli uchwałę o nadaniu stadionowi imienia Floriana Krygiera[4]
- 2005, 29 maja – w 32. sekundzie meczu Polska – Albania Maciej Żurawski został autorem najszybciej strzelonej bramki w historii polskiej reprezentacji[3]
- 2005, 29 listopada – 2006, 9 marca – wykonano podgrzewaną murawę głównej płyty boiska
- 2006, 6 czerwca – zakończono I etap instalacji systemu monitorowania stadionu obejmującego widownię oraz płytę boiska; zainstalowano 11 z ok. 100 przewidzianych projektem kamer
- 2006, 8 grudnia – 2007, 9 stycznia zamontowano nowoczesny telebim firmy Dysten o rozmiarach 6 × 3 m i powierzchni tablicy świetlnej 16,6 m²; inauguracja systemu miała miejsce 3 marca 2007 w meczu 16. kolejki OE przeciwko Łódzkiemu KS-owi
- 2009 przebudowano budynek szatni i tunel wyjściowy na płytę stadionu
- 2009-2010 na trybunie północnej powstał budynek dla prasy i gości VIP
- 4 września 1963: Polska – Norwegia 9:0 (3:0); Szołtysik 2, Faber 2, Lubański, Gałeczka, Blaut, Bazan 2
- 24 października 1965: Polska – Finlandia 7:0 (6:0) eMŚ '66; Lubański 4, Pol, Sadek 2
- 2 października 1966: Polska – Luksemburg 4:0 (0:0) eME '68; Jarosik, Liberda, Grzegorczyk, Sadek
- 20 października 1968: Polska – NRD 1:1 (1:0); Gadocha
- 22 lipca 1970: Polska – Irak 2:0 (0:0); Szołtysik, Banaś
- 26 kwietnia 1972 (nieof.): Polska – Hiszpania (amat.) 2:0 (1:0); Maszczyk 2
- 21 sierpnia 2002: Polska – Belgia 1:1 (0:0); Żurawski
- 29 maja 2004: Polska – Grecja 1:0 (1:0); Kapsis (samobójcza)
- 29 maja 2005: Polska – Albania 1:0 (1:0); Żurawski
- 11 marca 2008 (nieof.): Polska – zagraniczne gwiazdy Orange Ekstraklasy 2:3 (0:2); Garguła, Wawrzyniak
- 11 sierpnia 2010: Polska – Kamerun 0:3 (0:1);
[edytuj] Mecze pozostałych reprezentacji kraju
[edytuj] Frekwencja
Przypisy
[edytuj] Linki zewnętrzne
Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Polska
Multimedia w Wikimedia Commons.png&filetimestamp=20080314111620)
