Stadion Olimpijski we Wrocławiu

Stadion Olimpijski
Stadion Olimpijski we Wrocławiu
Państwo	Polska
Adres	al. Ignacego Jana Paderewskiego 35, 51-612 Wrocław
Lata budowy	1926-28, rozbudowa 1935-39 architekt: Richard Konwiarz
Właściciel	miasto Wrocław
Klub	Betard Sparta Wrocław
Pojemność	obecnie ok. 35.000
Rekordowa frekwencja	ponad 50.000, finał Drużynowych Mistrzostw Świata na żużlu, 3 września 1961
Oświetlenie	ok. 1400 lux, (w 1978 – 2800)
Dane toru żużlowego
Parametry toru	330 m szerokość prostych: 12 m szerokosć łuków: 15 m
Nawierzchnia	granitowa
Licencja nr	249
Rekord toru	61 s Tomasz Gollob, Stal Gorzów Wielkopolski 25 kwietnia 2010
Położenie na mapie Wrocławia Stadion Olimpijski
51°07′10″N 17°05′47″E
Multimedia w Wikimedia Commons

Stadion Olimpijski – wielofunkcyjny stadion we Wrocławiu, zbudowany w latach 1926-1928 według projektu niemieckiego architekta Richarda Konwiarza. Jest centralnym elementem kompleksu sportowego, mieszczącego się na wrocławskim osiedlu Zalesie.

Głównym użytkownikami stadionu są klub żużlowy Betard Sparta Wrocław oraz drużyna futbolu amerykańskiego Devils Wrocław.

Historia

Projekt stadionu powstał w latach 1924-1925. Stadion wbrew obecnej nazwie nadawał się do przedsięwzięć w nieco mniejszej niż olimpiada skali, np. w dniach 18-24 czerwca 1930 rozegrano tu III Igrzyska Niemieckie, istotny etap przygotowań reprezentacji Niemiec do olimpiady w Los Angeles. W 1937 odbył się tu XII Niemiecki Festiwal Pieśni, natomiast rok później - Niemiecki Festyn Gimnastyki i Sportu.

Stadion został rozbudowany w latach 1935-1939.

Po II wojnie światowej odbudowany z dużych zniszczeń i rozbudowany, nazwany został Stadionem imienia Karola Świerczewskiego. Na początku lat 70. prawo własności do stadionu przejęła od miasta AWF. W 1978 wybudowano wokół Stadionu Olimpijskiego cztery osiemdziesięciometrowe maszty oświetleniowe, dające na płycie głównej 2800 luksów; był to wówczas najjaśniej oświetlany stadion w Europie. W 1979 zainstalowano nowoczesne podgrzewanie murawy stadionu (jedyny wówczas w Polsce inny stadion z podgrzewaną płytą, w Rybniku, miał instalację bardzo mało efektywną, wymagającą uruchamiania kilka tygodni przed planowanym terminem zawodów).

10 kwietnia 2006 obiekty Stadionu Olimpijskiego zostały odkupione przez miasto od Akademii Wychowania Fizycznego. W 2010 tor żużlowy został wyremontowany. Dla uatrakcyjnienia zawodów zmieniono jego geometrię, skrócono z 378 do 330 metrów, poszerzono proste i łuki. Zrobiono to kosztem boiska piłkarskiego, które zostało zmniejszone i obecnie nie spełnia wymogów FIFA i UEFA do rozgrywania na nim oficjalnych meczów piłkarskich.

Nazwa

Schlesierkampfbahn im Sportpark Leerbeutel, Olympiastadion^{[potrzebne źródło]}, Hermann Göring Stadion, po wojnie przez pewien czas "Stadion imienia Karola Świerczewskiego". Nazwa "Olimpijski" przylgnęła do tego stadionu najprawdopodobniej^{[potrzebne źródło]} w związku z faktem, że jego architekt, Richard Konwiarz, za swoje prace otrzymał dwukrotnie medale olimpijskie (w konkurencji architektury, w tamtych czasach oceniane były bowiem również, prócz osiągnięć sportowych, osiągnięcia w dziedzinie sztuki, w tym architektury) na igrzyskach w Amsterdamie (1928) i w Los Angeles (1932). Nigdy nie planowano zgłoszenia Wrocławia do organizacji Igrzysk, nigdy też nie planowano użycia obiektów wrocławskich jako pomocniczych podczas igrzysk berlińskich w 1936. Wrocławski stadion był bowiem na potrzeby takiej imprezy za mały (pojemność około 40 tysięcy widzów), nigdy też nie dysponował dostatecznie rozbudowaną infrastrukturą.

Obiekty kompleksu Stadionu Olimpijskiego

• Stadion główny z boiskiem piłkarskim
• bieżnia stadionu głównego służy do rozgrywania zawodów żużlowych - stadion macierzysty WTS (Sparta) Wrocław
• boiska boczne
• korty tenisowe
• strzelnica
• basen kryty
• pływalnia odkryta (obiekt nieczynny)
• hala sportowa
• wielkie pole zlotowe ("Pole Marsowe" – częściowo kemping)
• boisko do baseballu (pierwsze profesjonalne w Polsce)

Dane techniczne stadionu głównego

• liczba miejsc – 35 tysięcy (krzesełka, ławki, stojące); mówi się, że na zawodach żużlowych Drużynowych Mistrzostw Świata 3 września 1961, kiedy sprzedano 50 tysięcy biletów, na stadion dostało się w sumie ponad 70 tysięcy ludzi. Obecnie - od roku 2005 - ze względów bezpieczeństwa nie zezwala się na sprzedaż więcej niż 9400 biletów na mecze piłki nożnej. Stadion nie spełnia wymogów FIFA, UEFA, ani polskiej Ekstraklasy piłkarskiej.
• oświetlenie – 2800 luksów (w chwili zainstalowania; obecnie, w wyniku wyeksploatowania, ok. 1400 luksów)
• podgrzewana płyta (urządzenia wyeksploatowane, nieczynne; ostatni raz użyte w czasie meczu piłkarskiego Polska - Norwegia w 1987).

• na użytek zawodów żużlowych do końca 2009 roku:
  • długość toru – 387 m
  • szerokość toru
    • na prostej – 10 m
    • na łukach – 15 m
  • nawierzchnia toru – granitowa
  • rekord toru – 63,1 s (Jason Crump, 1 czerwca 2008)

od 2010 roku:

• • długość toru – 330 m
  • szerokość toru
    • na prostej – 12 m
    • na łukach – 15 m
  • nawierzchnia toru –
  • rekord toru –

Galeria

• 

  Wjazd od al.Różyckiego

• 

  Trybuny stadionu z zewnątrz

• 

  Wjazd na plac przed bramą

• 

  Plac przed bramą stadionu

Zobacz też

• Zalesie
• WTS Wrocław