| ER75 EN75 |
|
Stadler FLIRT (Koleje Mazowieckie) |
|
| Producent | Stadler Rail |
| Lata budowy | od 2004 (w Polsce od 2007) |
| Układ osi | Bo'2'2'2'Bo' |
| Układ wagonów | s+d+d+s |
| Liczba miejsc siedzących | 212 (172 stałe) |
| Masa służbowa | 118 ton |
| Długość całkowita | 74 m |
| Szerokość | 2880 mm |
| Wysokość | 4288 mm |
| Wysokość wejścia | 800 mm (od główki szyny) |
| Średnica kół | napędowe – 860 mm, toczne – 750 mm |
| Napięcie zasilania | 3000 V DC |
| Liczba i moc silników | 4x500 kW |
| Typ silników trakcyjnych | asynchroniczne |
| Moc ciągła | do 2000 kW[1] |
| Przyspieszenie rozruchu | 1,2 m/s²[1] |
| Prędkość konstrukcyjna | 120 km/h – 200 km/h (zazwyczaj 160 km/h)[1] |
| System hamulca | EP+ED+Mg |
| parametry techniczne niepewne | |
Stadler FLIRT - elektryczny lub spalinowo-elektryczny[2] zespół trakcyjny, produkowany od 2004 w zakładach szwajcarskiej firmy Stadler Rail, a od 2007 również w Siedlcach[3]. Nazwa handlowa FLIRT to akronim posiadający rozwinięcia w niemieckim (Flinker Leichter Innovativer Regional-Triebzug) i angielskim (Fast Light Innovative Regional Train), oznaczające Szybki, Lekki, Innowacyjny Pociąg Regionalny. Do listopada 2011 zamówiono 707 sztuk[4].
Pojazdy Stadler FLIRT powstają w kilku wersjach, różniących się liczbą członów i przeznaczeniem. W polskiej wersji mają 4 człony i są oznaczony jako ER75 w Kolejach Mazowieckich lub EN75 w Kolejach Śląskich (do 31 września 2011 w Przewozach Regionalnych).
Spis treści |
Pociąg dzieli się na 4 człony, które tworzą jedną przestrzeń pasażerską (bez drzwi). W zasadzie jest wagonem członowym.
W trzech członach pociągu znajduje się po 48 foteli stałych (w każdym 3 grupy po 16) oraz po 8 foteli rozkładanych (przy wszystkich skrzydłach drzwi).
Jeden z członów środkowych ma inny układ wnętrza. Jedna grupa ma 16 foteli, a druga 15 (miejsce na wózek). Pomiędzy tymi grupami znajduje się część pociągu z dwiema windami, dużą toaletą, miejscami na rowery oraz pewną liczbą foteli ustawionych bokiem do kierunku jazdy.
Flirt został wyposażony w:
Znaczenie dla komfortu ma także sama konstrukcja pociągu. Jego podłoga znajduje się na wysokości 800 mm (w wypadku EN57 czy zbudowanego na jego bazie 14WE jest to 1150 mm nad główką szyny). Zgodnie z obecnymi przepisami wysokość peronu nad główkę szyny wynosi 760 mm, 860 mm lub 960 mm. Lub 300 mm dla peronów niskich najczęściej budowanych na liniach WKD.
Duże okna oraz mocne oświetlenie sprawiają że we wnętrzu jest zawsze jasno.
Dla każdego fotela stałego przeznaczono więcej przestrzeni niż w EN57, dzięki czemu pasażerowie siedzący naprzeciwko nie trącają się kolanami.
Pociąg posiada sprzęg automatyczny, który nie wymaga od pracowników wchodzenia na torowisko. Dzięki temu podczas kursu można zostawić jedną jednostkę na stacji pośredniej (w praktyce działo się to codziennie na stacji Mińsk Mazowiecki w latach 2008–2010[potrzebne źródło]).
Po trwających prawie 2 lata procedurach przetargowych[5], 30 czerwca 2006 podpisano umowę z samorządem województwa mazowieckiego[6] oraz 27 lipca 2006 z samorządem województwa śląskiego[7] na dostawę 14 sztuk 4-członowych FLIRT-ów, z których 10 było przeznaczonych dla Kolei Mazowieckich, a 4 dla Śląskiego Zakładu Przewozów Regionalnych. Na potrzeby zamówienia 5 września 2007 nastąpiło otwarcie montowni w Siedlcach[3].
W 2008 Koleje Mazowieckie otrzymały wszystkie 10 FLIRT-ów, z których pierwsze dwa uroczyście przekazano 31 maja na dworcu Warszawa Wschodnia[8]. Początkowo kursowały ona na różnych trasach w województwie mazowieckim celem prezentacji jak najszerszemu gronu pasażerów, następnie zostały skierowana na linię KM2 (Warszawa Zachodnia - Łuków)[9].
Pojazdy Flirt Kolei Mazowieckich (identyfikator KMKOL) i Przewozów Regionalnych (identyfikator PKPPR) zostały zarejestrowane w Urzędzie Transportu Kolejowego i otrzymały identyfikatory pojazdu rozpoczynające europejską serię "2 14" w Polsce, przy czym jedynie Koleje Mazowieckie zrobiły to zgodnie z rozporządzeniem, traktując oznaczenie ER75 jako firmowe i usuwając je poza strefę zastrzeżoną dla identyfikatora nowego typu. W odróżnieniu od zespołów składających się z osobnych wagonów mających osobne identyfikatory, Flirt został potraktowany jako pojazd członowy (na wspólnych wózkach) i każdy pojazd ma jeden identyfikator.
Wersja dla Kolei Mazowieckich FLIRT otrzymała oznaczenie ER75, które jest błędne, gdyż wg. oznaczeń PKP drugą literą przy oznaczaniu elektrycznych zespołów trakcyjnych może być wyłącznie litera N, W lub D. Litera R oznacza roboczy i występuje wyłącznie przy spalinowych wagonach i zespołach trakcyjnych[10].
Pierwsze dwa FLIRT-y uroczyście przekazano na dworcu w Katowicach 1 października 2008[11]. Początkowo kursowały ona na różnych trasach w województwie śląskim celem prezentacji jak najszerszemu gronu pasażerów. Od 14 grudnia[12] wszystkie 4 składy kursowały w ramach świeżo uruchomionej Szybkiej Kolei Regionalnej między Tychami, a Katowicami obsługiwanej przez Przewozy Regionalne. Od 13 grudnia 2009 także częściowo obsługiwały trasę Częstochowa – Katowice[13]. 12 grudnia 2010 SKR została przedłużona do Sosnowca[14]. Z końcem września 2011 FLIRT-y przestały być użytkowane przez Przewozy Regionalne[15].
Na trasie SKR w okolicach ul. Niezapominajek w Katowicach 18 sierpnia 2010 EN75-003 częściowo wypadł z torów i przechylił się na nasypie[16], w wyniku czego czego pięć osób zostało rannych i skład został poważnie uszkodzony[17].
Pociągi spotkały się z ciepłym przyjęciem przez pasażerów[18].
1 października 2011 przekazano 3 FLIRT-y Kolejom Śląskim, które eksploatują je na linii S1 (Częstochowa – Gliwice)[15]. Po zakończeniu naprawy EN75-003 w czerwcu[19] lub lipcu[20] 2012 on również dołączy do taboru KŚ.
Flirty jeżdżą poza Polską również po torach szwajcarskich[21], niemieckich[22], fińskich[23], norweskich[24], algierskich[25], białoruskich[26], węgierskich[27] i włoskich[28]. A w niedalekiej przyszłości również estońskich[2] i czeskich[10].
Wodzicki R.: Europejskie oznaczenia trakcyjnego taboru kolejowego. Koleje Małe i Duże, nr 2-3/2008
|
|||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||