Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Stalker Сталкер |
|
| Gatunek | dramat obyczajowy sci-fi |
| Data premiery | 13 maja 1980 |
| Kraj produkcji | ZSRR |
| Język | rosyjski |
| Czas trwania | 163 min. |
| Reżyseria | Andriej Tarkowski |
| Scenariusz | Andriej Tarkowski, Arkadij i Borys Strugacki |
| Główne role | Aleksandr Kajdanowski Anatolij Sołonicyn Nikołaj Grińko Alisa Friejndlich Natasza Abramowa |
| Muzyka | Eduard Artemiew |
| Zdjęcia | Gieorgij Rerberg |
| Scenografia | Aleksandr Bojm |
| Kostiumy | Jelena Fomina |
| Montaż | Ludmiła Fiejginowa |
| Produkcja | Aleksandra Diemidowa |
| Nagrody | Nagroda Jury Ekumenicznego Cannes w 1980 roku |
Stalker (ros. Сталкер) – radziecki film fantastyczno-naukowy w reżyserii Andrieja Tarkowskiego z 1979 roku. Powstał na motywach powieści Piknik na skraju drogi autorstwa braci Strugackich. Opowiada o wyprawie przewodnika (Stalkera) i jego dwóch klientów (Profesora i Pisarza) w głąb tajemniczej Zony, w celu znalezienia komnaty, w której spełniają się najskrytsze marzenia.
Związki z powieścią Strugackich są luźne, właściwie sprowadzają się tylko do użycia dwóch słów – stalker i zona[1].
Stalker był ostatnim filmem Tarkowskiego zrealizowanym w ZSRR[2].
Termin "stalker" pochodzi od angielskiego wyrażenia to stalk (śledzić, tropić). W filmie, stalker jest profesjonalnym przewodnikiem po Zonie, kimś kto przekracza granicę zabronionej strefy w określonym celu[1].
W filmie można znaleźć odniesienia do sztuki, zawarte są także fragmenty Apokalipsy św. Jana i Ewangelii wg św. Łukasza[2].
Spis treści |
Tarkowski początkowo proponował adaptację Pikniku... swojemu przyjacielowi, Giorgiemu Kałatozowowi. Ten jednak, wobec trudności z uzyskaniem praw autorskich od Strugackich, zrezygnował[1]. Pomysł na film stopniowo dojrzewał w Tarkowskim, pociągała go możliwość zastosowania zasady trzech jedności – czasu, miejsca i akcji[1].
Edward Kabiesz pisze, że film "można interpretować różnie. Jako krytykę systemu totalitarnego i symboliczny obraz dokonanych przez niego duchowych spustoszeń, ale także jako wołanie o potrzebę duchowej odnowy człowieka żyjącego teraz[2]".
