Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Stanisław Adamski | ||
 |
||
|
||
| Kraj działania | Polska | |
| Data i miejsce urodzenia | 12 kwietnia 1875 Zielonagóra |
|
| Data i miejsce śmierci | 12 listopada 1967 Katowice |
|
| biskup diecezjalny katowicki | ||
| Okres sprawowania | 1930–1967 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | łaciński | |
| Inkardynacja | archidiecezja gnieźnieńska | |
| Prezbiterat | 1899 | |
| Nominacja biskupia | 2 września 1930 | |
| Sakra biskupia | 26 października 1930 | |
| Sukcesja apostolska | |||||||||
| Data konsekracji | 26 października 1930 | ||||||||
| Konsekrator | August Hlond | ||||||||
| Współkonsekratorzy | Antoni Laubitz Walenty Dymek |
||||||||
|
|||||||||
|
|||||||||
Stanisław Adamski (ur. 12 kwietnia 1875 w Zielonejgórze, zm. 12 listopada 1967 w Katowicach[1]) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup diecezjalny katowicki w latach 1930–1967, aktywny w życiu polityczno-społecznym.
Spis treści |
Ukończył seminarium duchowne w Poznaniu[1]. Święcenia kapłańskie przyjął w 1899 w Gnieźnie. Działał w wielu organizacjach, był m.in. sekretarzem Związku Katolickich Towarzystw Robotników Polskich i członkiem zarządu Towarzystwa Czytelni Ludowych. Był także działaczem spółdzielczym oraz redagował pisma katolickie. Od 1904 zasiadał w kapitule poznańskiej. Działał w utworzonym w 1907 Związku Kapłanów „Unitas”. Po śmierci ks. Piotra Wawrzyniaka został patronem Związku Spółek Zarobkowych i Gospodarczych[1].
W okresie powstania wielkopolskiego został komisarzem Naczelnej Rady Ludowej w Poznaniu (1918–1919). W 1919 został szambelanem papieskim[1]. W latach 1919–1922 poseł na Sejm Ustawodawczy, w okresie 1922–1927 senator, w latach 1924–1927 prezes Unii Związków Spółdzielczych. Wieloletni dyrektor poznańskiej Księgarni Św. Wojciecha. Z ramienia Episkopatu Polski koordynował działania Akcji Katolickiej (od 1929).
2 września 1930 został mianowany biskupem diecezjalnym katowickim. Sakrę biskupią przyjął 26 października i objął rządy w diecezji 30 listopada 1930. Powołał do życia Katolicką Agencję Prasową, kładł duży nacisk na rozwój życia narodowego na Śląsku. W 1938 sprawował rządy kościelne na Zaolziu. Po agresji Niemiec na Polskę (1939) i aneksji województwa śląskiego przez III Rzeszę początkowo tolerowany przez władze III Rzeszy na terenie diecezji. W 1941 został deportowany z terenu diecezji na terytorium Generalnego Gubernatorstwa. Po powrocie w 1945 pracował nad odbudową diecezjalnego życia religijnego. Władze PRL ponownie usunęły go z urzędu (1952–1956). Po 1956, ze względu na podeszły wiek i stan zdrowia, ograniczył działalność kościelną.
Był autorem wielu prac z zakresu nauki społecznej Kościoła.
|
||||||||
