| Stanisław Gąsienica Daniel | |||||||
| Data i miejsce urodzenia | 6 marca 1951 Zakopane, Polska |
||||||
| Klub | Wisła-Gwardia Zakopane | ||||||
| Wzrost | 170 cm | ||||||
| Waga | 71 kg | ||||||
| Debiut w reprezentacji | 1969 | ||||||
| Pierwszy trener | |||||||
| Dorobek medalowy | |||||||
|
|||||||
Stanisław Gąsienica Daniel (ur. 6 marca 1951 w Zakopanem) – polski skoczek narciarski, brązowy medalista mistrzostw świata, olimpijczyk z Sapporo 1972, dwukrotny mistrz i pięciokrotny wicemistrz Polski, były radny miasta Zakopanego.
Jego największym sukcesem było 3. miejsce w Mistrzostwach Świata 1970 w Wysokich Tatrach, gdzie oddał skoki na odległość 92 m i 100,5 m[1]. Czterokrotnie startował w Turnieju Czterech Skoczni, najlepsze miejsce w klasyfikacji zajął podczas jego 19. edycji, kiedy to uplasował się na piętnastej pozycji[2].
Syn Józefa i Marii[3]. Mieszka w Zakopanem w dzielnicy Olcza z żoną, mają trójkę dzieci. Syn Szymon jest narciarzem alpejskim[4].
Spis treści |
Po raz pierwszy Gąsienica Daniel skoczył w wieku 7 lat, na Maleńkiej Krokwi, na odległość ok. 15 metrów. Tego samego dnia odbywał się na tym obiekcie trening skoczków Wisły-Gwardii Zakopane i trener Jan Gąsiorowski zaproponował mu wstąpienie do klubu. Otrzymał wówczas czerwone narty skokowe. Trafił do grupy juniorskiej, którą w klubie prowadził Gąsiorowski[3].
Pierwszy skok na Wielkiej Krokwi oddał w wieku 14 lat. W 1968 w mistrzostwach Polski juniorów w grupie „B” zdobył dwa złote medale[3].
W 1969 dwukrotnie został mistrzem Polski w kategorii juniorów grupy „C”. W tym sezonie wszedł też do kadry seniorów. Razem z Tadeuszem Pawlusiakiem i Józefem Przybyłą zdobył na skoczniach Wisły, Szczyrku i Zakopanego Puchar Przyjaźni. Była to impreza, w której brali udział skoczkowie z Polski, Czechosłowacji, ZSRR i NRD. W klasyfikacji indywidualnej Gąsienica Daniel uplasował się na 10. pozycji. Następnie zwyciężył w zawodach o mistrzostwo Tatrzańskiego Okręgu Narciarskiego, zdobył też brązowy medal na Zimowej Spartakiadzie Armii Zaprzyjaźnionych odbywającej się w Szpindlerowym Młynie. W kategorii juniorskiej mistrzostw Polski zdobył dwa złote medale, zaś w seniorskiej (na Wielkiej Krokwi) srebrny, skacząc na 100,5 m i 100 m[5].
W tym sezonie zadebiutował w Turnieju Czterech Skoczni biorąc udział w jego 18. edycji. W Oberstdorfie zajął 23. miejsce[6], w Garmisch-Partenkirchen został sklasyfikowany na 8. pozycji po skokach na odległość 88 m i 90 m[7]. W Innsbrucku zajął 50. miejsce, natomiast w Bischofshofen najgorsze w swojej karierze, 71[6]. W klasyfikacji generalnej uplasował się na 41. lokacie[8].
W mistrzostwach Polski w 1970 zdobył dwa złote medale – na Średniej Krokwi po skokach na 70 m i 68,5 m oraz na Wiśle-Malince gdzie skoczył 91,5 m i 89 m[5].
Podczas mistrzostw świata w Wysokich Tatrach w 1970 odbyły się konkursy na normalnej i dużej skoczni. Na normalnej Gąsienica Daniel zajął 33. miejsce. W pierwszej próbie nie miał okularów, a przed progiem wiał wiatr, więc w momencie odbicia miał słabą widoczność. Przed drugą założył gogle, jednak były one zaparowane. Oddał skoki na odległość 76 m i 77 m[1].
Na dużej skoczni zdobył brązowy medal. Po pierwszej serii prowadził Tadeusz Pawlusiak, po nienagannym technicznie skoku na 94,5 m. Gąsienica Daniel był 9., z kilkoma innymi zawodnikami na tym miejscu. Nieduże różnice punktowe wskazywały, że zawodnicy z czołowej dziesiątki mogą powalczyć o wysoką lokatę. Za swój skok na 92 m otrzymał jednak dosyć niskie noty za styl (16 pkt, 16,5 pkt, 16,5 pkt, 16,5 pkt, 16,5, 17 pkt). W drugiej serii, po podwyższeniu rozbiegu, zaczęto oddawać skoki powyżej 100 m, a dwaj Polacy skoczyli po 100,5 m. Pawlusiak przy lądowaniu popełnił błąd, który pozbawił go szans na medal, dzięki temu jednak Gąsienica Daniel zajął trzecie miejsce[1]
| „ |
Wszystko wydawało mi się nierealne. Miałem uczucie, że to wszystko nie dzieje się naprawdę, ale jakby we śnie. To było tak jakby ktoś za mnie dojeżdżał do progu skoczni. Odczuwałem ogromną przyjemność, czułem się wyśmienicie. Odbicie, lot, lądowanie. Wydawało mi się, że to wszystko robił za mnie jakiś najlepszy skoczek świata. Oprzytomniałem dopiero po wyhamowaniu na wybiegu, gdy zaczęli mnie ściskać trenerzy i koledzy. |
” |
| — Stanisław Gąsienica Daniel, [9] | ||
W pokazowym konkursie drużynowym polska reprezentacja w składzie Pawlusiak, Daniel, Józef Przybyła, Adam Krzysztofiak zajęła 5. pozycję (startowało 18 ekip)[10].
Następnie polska kadra, której członkiem był Gąsienica Daniel, została zaproszona na konkurs skoków na mamucią skocznię Copper Peak w Ironwood. Zawodnik był wówczas chory na grypę, jednak wystartował w zawodach, zajmując 5. miejsce po skoku na 115 m. W konkursie na Holmenkollen był ósmy, zaś na Odnessbakken drugi. To samo miejsce zajął w radzieckim Kirowsku. Zdobył też dwa złote medale w mistrzostwach Polski[11].
Podczas Memoriału Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny w 1971 zajął drugie i czwarte miejsce, mimo kontuzji ręki, która przeszkadzała mu w osiąganiu dobrych wyników. W tym samym roku w Pucharze Beskidów wygrał konkurs w Szczyrku na Skalitem, a podczas Spartakiady w Zakopanem zajął 9. miejsce, zajmując lepsze miejsce od Hansa Georga Aschenbacha – późniejszego podwójnego mistrza świata z Falun[11].
W 19. Turnieju Czterech Skoczni uplasował się na 13. miejscu w Oberstdorfie, 35. w Ga-Pa, ponownie na 13. w Innsbrucku i na 28. w Bischofshofen[6], dzięki czemu zajął 15. pozycję w klasyfikacji generalnej[2]. Rok później był kolejno: 36., 49., 43. i 62.[6], a w klasyfikacji zajął 47. miejsce[12].
Uczestniczył w Igrzyskach Olimpijskich 1972 w Sapporo. Podczas konkursu na średnim obiekcie skoczył 73,5 m i 72,5 m i zajął 39. miejsce. Na dużej zaś był 31. po skokach na 83 m i 86 m[13]. Po powrocie do kraju rozegrano mistrzostwa Polski, gdzie osiągnął najdalszą odległość, jednak wygrał Wojciech Fortuna. Według Gąsienicy Daniela działacze chcieli wtedy pokazać, że Fortuna – mistrz olimpijski, jest najlepszy również w kraju[4]. Ostatni w karierze zakopiańczyka, 21. Turniej Czterech Skoczni ukończył na 58. miejscu[14], najgorszym w karierze. Był wówczas 64. w Oberstdorfie, 59. w Ga-Pa, 53. w Innsbrucku i 70. w Bischofshofen[6].
Uległ ciężkiej kontuzji w Mühlbach am Hochkönig, w Austrii. Podczas treningu upadł całym ciężarem na prawą rękę, co poskutkowało mocnym naciągnięciem wiązadeł kończyny. Niedługo potem, w 1974, zakończył karierę sportową[4].
Był zakopiańskim radnym w latach 1998–2002[15]. Obecnie prowadzi własne przedsiębiorstwo w Zakopanem – warsztat stolarki okienno-budowlanej[16].
| 1972 |
– | 39. miejsce (K-86), 31. miejsce (K-110) |
| Miejsce | Dzień | Rok | Miejscowość | Skocznia | Punkt K | Konkurs | Skok 1 | Skok 2 | Nota | Strata | Zwycięzca |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 39. | 6 lutego | 1972 | Miyanomori | K-86 | indywid. | 73,5 m | 72,5 m | 194 pkt | 50,2 pkt | Yukio Kasaya | |
| 31. | 11 lutego | 1972 | Ōkurayama | K-110 | indywid. | 83 m | 86 m | 171,1 pkt | 48,8 pkt | Wojciech Fortuna |
| 1970 |
– | 33. miejsce (K-90), brązowy medal (K-115) |
| Miejsce | Dzień | Rok | Miejscowość | Skocznia | Punkt K | Konkurs | Skok 1 | Skok 2 | Nota | Strata | Zwycięzca |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 33. | 14 lutego | 1970 | MS 1970 B | K-90 | indywid. | 76 m | 77 m | 209,9 pkt | 30,7 pkt | Garij Napałkow | |
| 3. |
21 lutego | 1970 | MS 1970 A | K-115 | indywid. | 92 m | 100,5 m | 211,8 pkt | 15,2 pkt | Garij Napałkow |
| 18. Turniej Czterech Skoczni | ||||
| klas. | ||||
|---|---|---|---|---|
| 23 | 8 | 50 | 71 | 41 |
| 19. Turniej Czterech Skoczni | ||||
| klas. | ||||
| 13 | 35 | 13 | 28 | 15 |
| 20. Turniej Czterech Skoczni | ||||
| klas. | ||||
| 36 | 49 | 43 | 62 | 47 |
| 21. Turniej Czterech Skoczni | ||||
| klas. | ||||
| 64 | 59 | 53 | 70 | 58 |
|
|||||||||||||||||