Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Stanisław Jerzy Komorowski | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 18 grudnia 1953 Warszawa |
| Data i miejsce śmierci | 10 kwietnia 2010 Smoleńsk |
| Ambasador RP w Holandii | |
| Okres urzędowania | od 1994 do 1998 |
| Poprzednik | Franciszek Morawski |
| Następca | Maria Wodzyńska-Walicka |
| Ambasador RP w Wielkiej Brytanii | |
| Okres urzędowania | od 1999 do 2004 |
| Poprzednik | Ryszard Stemplowski |
| Następca | Zbigniew Matuszewski |
| Odznaczenia | |
 |
|
Stanisław Jerzy Komorowski (ur. 18 grudnia 1953 w Warszawie, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polski dyplomata, polityk, fizyk. Były wiceminister spraw zagranicznych i wiceminister obrony narodowej. Wieloletni ambasador RP w Londynie i w Hadze.
Spis treści |
Był synem Henryka i Heleny Violetty Komorowskich. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego imienia Bolesława Limanowskiego w Warszawie.
W 1978 ukończył studia na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego (na kierunku fizyka ze specjalnością biofizyka). Pracę magisterską zatytułowaną Badania 1-beta-D-Arabinofuranozylocytozyny i jej 0'-etylowanych pochodnych metodą magnetycznego rezonansu jądrowego węgla 13 C napisał w Zakładzie Biofizyki pod kierunkiem Davida Shugara.
W 1985 uzyskał stopień doktora nauk fizycznych na podstawie rozprawy Impulsowy kalorymetr fotoakustyczny do pomiaru krótkotrwałych efektów cieplnych. Badanie wydajności kwantowej tworzenia stanu tripletowego, napisanej pod kierunkiem Wojciecha Zielenkiewicza i Zbigniewa Grabowskiego.
W latach 1978–1990 pracował naukowo w Instytucie Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk. Współpracował głównie z Zakładem Fotochemii i Spektroskopii IChF PAN. W 1986 i na przełomie lat 1989 i 1990 pracował na Wydziale Chemii Uniwersytetu Utah w Salt Lake City w grupie Edwarda Eyringa. Opublikował ponad dziesięć artykułów naukowych dotyczących m.in. pomiarów fotoakustycznych.
Karierę dyplomatyczną rozpoczął zgłaszając się na konkurs kadry dyplomatów zorganizowany przez ówczesnego ministra spraw zagranicznych Krzysztofa Skubiszewskiego.
W 1991 zajmował stanowisko kierownika wydziału i dyrektora Biura Kadr Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Następnie objął stanowisko wicedyrektora Departamentu Personalnego (1991) oraz wicedyrektora Departamentu Europy (1991–1992), a następnie dyrektora Departamentu Europy (1992–1994).
W latach 1994–1998 pełnił funkcję Ambasadora Nadzwyczajnego i Pełnomocnego RP w Holandii (1994–1998) w Hadze. Był dyrektorem Sekretariatu Ministra (1998–1999). W latach 1999–2004 pełnił funkcję Ambasadora Nadzwyczajnego i Pełnomocnego RP w Wielkiej Brytanii (1999–2004). W latach 2004–2005 był dyrektorem Departamentu Azji i Pacyfiku.
Od 10 listopada 2005 do 9 października 2006 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. 26 listopada 2007 został powołany na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej. Zajmował się m.in. negocjacjami w sprawie tarczy antyrakietowej. Miał porównać rozmieszczenie treningowych rakiet Patriot na terytorium RP do pozyskania przez Polskę "roślin doniczkowych"[1].
Był tenisistą i instruktorem narciarstwa. W czasie studiów działał w Akademickim Klubie Narciarskim. W 1990 przez krótki okres prowadził z żoną własną firmę ogrodniczą.
Był mężem Ewy Komorowskiej. Miał trzech synów: Macieja i Karola (z małżeństwa z Ireną Komorowską) oraz Jerzego (z małżeństwa z Marią Komorowską).
Zginął w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku 10 kwietnia 2010[2].
Uroczystości pogrzebowe odbyły się 16 kwietnia 2010 w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie z udziałem m.in. wykonującego obowiązki prezydenta RP Bronisława Komorowskiego i ministra obrony narodowej Bogdana Klicha. Stanisław Komorowski został pochowany na warszawskim cmentarzu Stare Powązki w grobie rodzinnym (kwatera 113/VI)[3].
