Stanisław Jopek (ur. 10 października 1935 we Lwowie, zm. 1 sierpnia 2006 w Warszawie[1]) – polski tenor.
Urodzony we Lwowie, przeniósł się wraz z rodzicami do Kościerzyc na Dolnym Śląsku, gdzie rodzice prowadzili sklep. Rozpoczął równolegle naukę w dwóch szkołach, w Brzegu – handlowej i muzycznej.
Kierująca szkołą muzyczną Jadwiga Kryńska zajęła się indywidualną edukacją wokalną ucznia. Nakłoniła go, aby spróbował sił w profesjonalnym, reprezentacyjnym Zespole Pieśni i Tańca Skolimów.
W 1952 r. został wybrany spośród kilku tysięcy kandydatów. W Skolimowie zdobywał szlif wokalny pod okiem wielu nauczycieli m.in. prof. Jerzego Sergiusza Adamczewskiego, prof. Jana Trybusa, prof. Feliksa Rudomskiego, prof. Zofii Bregy i innych. Wkrótce dostał angaż śpiewaka-solisty. W tym samym czasie trwały poszukiwania talentów do Państwowego Zespołu Ludowego Pieśni i Tańca "Mazowsze". Mira Zimińska-Sygietyńska i Tadeusz Sygietyński oglądając występ zespołu Skolimów, zwrócili uwagę na Stanisława Jopka.
W 1956 r. rozpoczął pracę artystyczną w "Mazowszu" (już wtedy im. Tadeusza Sygietyńskiego) jako śpiewak-solista (tenor). Od tamtej pory towarzyszył zespołowi na każdym koncercie. Wykonywał nie tylko ludowe piosenki "Mazowsza", ale też pieśni Chopina, Moniuszki i polskie kolędy. Z "Mazowszem" występował ponad 40 lat. Dużą popularnością cieszyła się wykonywana przez niego pieśń Furman.
Ożenił się z Marią Stankiewicz, z którą miał dwie córki: skrzypaczkę Patrycję oraz piosenkarkę jazzową Annę Marię.
Stanisław Jopek uhonorowany został licznymi odznaczeniami i wyróżnieniami. Najważniejsze z nich to: