| Stanisław Kędziora | ||
| biskup tytularny Tucci | ||
|
||
| Kraj działania | Polska | |
| Data i miejsce urodzenia | 6 grudnia 1934 Seligów |
|
| biskup pomocniczy warszawski | ||
| Okres sprawowania | 1987–1992 | |
| biskup pomocniczy warszawsko-praski | ||
| Okres sprawowania | 1992–2011 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Prezbiterat | 3 sierpnia 1958 | |
| Nominacja biskupia | 12 marca 1987 | |
| Sakra biskupia | 25 marca 1987 | |
| Sukcesja apostolska | |
| Data konsekracji | 25 marca 1987 |
| Miejscowość | Łowicz |
| Miejsce | kolegiata łowicka |
| Konsekrator | Józef Glemp |
| Współkonsekratorzy | Władysław Miziołek Kazimierz Romaniuk |
Stanisław Kędziora (ur. 6 grudnia 1934 w Seligowie) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy warszawski w latach 1987–1992, biskup pomocniczy warszawsko-praski w latach 1992–2011, od 2011 biskup senior diecezji warszawsko-praskiej.
W latach 1965–1982 był wykładowcą Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie, w latach 1986–1987 pełnił funkcję dziekana dekanatu śródmiejskiego.
W 1987 został biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej i biskupem tytularnym Tucci. 25 marca 1992 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji warszawsko-praskiej. Był wikariuszem generalnym diecezji, prałatem Kapituły Katedralnej, zastępcą przewodniczącego Rady Kapłańskiej, członkiem Kolegium Konsultorów, przewodniczącym wydziałów: Administracji Ogólnej i Nauki Katolickiej Kurii biskupiej warszawsko-praskiej.
W 2009 papież Benedykt XVI formułą „dotund donocdealiter provideatur” (do tego czasu, kiedy będą podjęte inne decyzje) nie przyjął jego rezygnacji z urzędu biskupa pomocniczego diecezji warszawsko-praskiej złożonej ze względu na wiek i powierzył mu dalsze sprawowanie urzędu do czasu mianowania następcy. W styczniu 2011 biskup Kędziora przeszedł na emeryturę[1].
Postanowieniem prezydenta RP z 17 lipca 2008 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[2].
|
||||||||