| Stanisław Kostka Łukomski | |
| Kraj działania | Polska |
| Data i miejsce urodzenia | 21 października 1874 Borek |
| Data śmierci | 28 października 1948 |
| biskup diecezjalny łomżyński | |
| Okres sprawowania | 1926–1948 |
| sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski | |
| Okres sprawowania | 1926–1946 |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Prezbiterat | 24 lutego 1898 |
| Nominacja biskupia | 8 marca 1920 |
| Sakra biskupia | 23 maja 1920 |
Stanisław Kostka Łukomski (ur. 21 października 1874 w Borku, zm. 28 października 1948) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy poznański w latach 1920–1926, biskup diecezjalny łomżyński w latach 1926–1948, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski w latach 1926–1948.
Urodził się we wsi Borek, w parafii Sadki, w archidiecezji gnieźnieńskiej. 24 lutego 1898 został wyświęcony na kapłana.
8 marca 1920 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji poznańskiej ze stolicą tytularną Sicca Veneria. Po śmierci kardynała Edmunda Dalbora w 1926 przez krótki czas zarządzał archidiecezją jako wikariusz kapitulny.
24 czerwca 1926 został biskupem diecezjalnym łomżyńskim. Koordynował pracę diecezjalnej Akcji Katolickiej, przyczynił się do rozbudowy katedry. Od 1926 pełnił także funkcję sekretarza Konferencji Episkopatu Polski, z której zrezygnował w 1936, ale jego rezygnacja została przyjęta dopiero w maju 1946.
Sympatyzował z endecją, był zdecydowanym oponentem Józefa Piłsudskiego. Był znany ze swoich skrajnie prawicowych poglądów. W 1948, jako nieprzejednany przeciwnik władz komunistycznych, był najpoważniejszym kandydatem na urząd arcybiskupa gnieźnieńskiego i prymasa Polski, opróżniony po śmierci Augusta Hlonda.
28 października 1948 Łukomski zginął w wypadku samochodowym, którego niejasne okoliczności każą podejrzewać intencjonalne działanie Urzędu Bezpieczeństwa[1]. Został pochowany w katedrze łomżyńskiej.
|
|||||||||||
|
||||||||
|
|||||||||||