Stanisław Kunicki ps. Grzegorz (ur. 6 czerwca 1861, zm. 28 stycznia 1886) – polski działacz robotniczy i rewolucyjny.
Od 1880 w rosyjskiej Narodnej Woli. W lipcu i sierpniu 1882 wraz ze Ludwikiem Waryńskim i Kazimierzem Puchewiczem współtworzyli program zakładanej partii Proletariat, od września 1883 do czerwca 1884 był członkiem jego Komitetu Centralnego. W lutym 1884 podczas zjazdu Narodnej Woli w Paryżu zawarł formalną umowę o współpracy tego ugrupowania z polskim Proletariatem, oznaczało to przejście z walk masowych do indywidualnych aktów terroru. Wiosną 1884 po fali aresztowań był inicjatorem stworzenia nowego składu Komitetu Centralnego[1]. Współzałożyciel pism politycznych: "Walka Klas" i "Proletariat". Zwolennik stosowania aktów terroru w polityce (metoda walki, którą poznał w "Narodnej Woli"). Aresztowany w 28 czerwca 1884 wraz z Piotrem Bardowskim i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. W procesie 29 proletariatczyków (1885) otrzymał wyrok śmierci, został stracony 28 stycznia 1886 na stokach Cytadeli.