Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Stanisław Mikke | |
| Data i miejsce urodzenia | 11 września 1947 Częstochowa, Polska |
| Imię i nazwisko przy narodzeniu | Stanisław Wojciech Mikke |
| Data i miejsce śmierci | 10 kwietnia 2010 Smoleńsk, Rosja |
| Przyczyna śmierci | Katastrofa polskiego Tu-154 w Smoleńsku |
| Miejsce spoczynku | Cmentarz Wojskowy na Powązkach, kwatera K II, rząd 1, grób 8[1] |
| Zawód | adwokat |
| Uczelnia | Uniwersytet Warszawski |
| Odznaczenia | |
   |
|
Stanisław Wojciech Mikke (ur. 11 września 1947 w Częstochowie, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polski adwokat, sędzia Trybunału Stanu, prawnik, pisarz, działacz społeczny, wiceprzewodniczący Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, redaktor naczelny miesięcznika "Palestra".
Spis treści |
Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. Romualda Traugutta w Częstochowie. Ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Swoje dorosłe zawodowe życie związał z Warszawą, ale rozpoczął pracę jako prawnik w prokuraturze w Częstochowie[2].
Od lat 80. pracował jako adwokat w Warszawie. Aktywnie działał w samorządzie adwokackim. Był członkiem Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie, gdzie prowadził szkolenia dla aplikantów. W latach 1993-2010 był redaktorem naczelnym miesięcznika "Palestra". Od roku 1998 przewodniczył Komisji Etyki przy Naczelnej Radzie Adwokackiej. W latach 1997-2001 był sędzią Trybunału Stanu[3]. Od 2000 zasiadał w radzie naukowej Ośrodka Badawczego Adwokatury im. adw. Witolda Bayera. W 2008 był inicjatorem i współtwórcą wystawy i albumu Adwokaci polscy Ojczyźnie, a w 2010 wystawy Adwokaci – Ofiary Katynia przy kościele św. Anny w Warszawie (kwiecień 2010) i w Alejach Ujazdowskich (maj 2010). Przez trzy kadencje był wiceprzewodniczącym Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa – zastępcą Władysława Bartoszewskiego.
Zaangażowany w ujawnienie zbrodni katyńskich. Brał udział w pracach ekshumacyjnych ofiar zbrodni katyńskiej w Katyniu, Charkowie, Miednoje i Bykowni. Efektem tych prac były dwie książki, w tym Śpij, mężny... w Katyniu, Charkowie i Miednoje, której drugie, poszerzone wydanie opuściło prasę drukarską 9 kwietnia 2010. Pierwsze egzemplarze zabrał z sobą do samolotu lecącego 10 kwietnia 2010 na uroczystości do Katynia. Ponadto opublikował książki: Dopóki żyję, nie nadejdzie, Słodkie cytryny, a także kilkaset felietonów o tematyce społeczno-prawnej oraz liczne opowiadania.
Był konsultantem filmów Krzysztofa Kieślowskiego: Dekalog V, Krótki film o zabijaniu oraz Bez końca. Krótki film o zabijaniu zainspirowany został jego opowiadaniem.
Zginął 10 kwietnia 2010 w katastrofie rządowego samolotu pod Smoleńskiem w Rosji.
26 kwietnia został pochowany w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[4].
W roku 1995 otrzymał odznakę Adwokatura Zasłużonym oraz Złoty Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej. W 2000 odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[5]. 16 kwietnia 2010 został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[6].
