Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Stanisław Nagy | |||
| kardynał diakon | |||
 |
|||
|
|||
| Kraj działania | Polska | ||
| Data i miejsce urodzenia | 30 września 1921 Bieruń Stary |
||
| Wyznanie | katolickie | ||
| Kościół | rzymskokatolicki | ||
| Inkardynacja | sercanie | ||
| Prezbiterat | 8 lipca 1945 | ||
| Nominacja biskupia | 7 października 2003 | ||
| Sakra biskupia | 13 października 2003 | ||
| Kreacja kardynalska | 21 października 2003 Jan Paweł II |
||
| Kościół tytularny | kościół Najświętszej Maryi Panny od Świętych Schodów | ||
| Odznaczenia | |||
 |
|||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
 Stanisław Nagy w Wikicytatach |
|||
| Sukcesja apostolska | |
| Data konsekracji | 13 października 2003 |
| Konsekrator | Franciszek Macharski |
| Współkonsekratorzy | Marian Jaworski Józef Kowalczyk |
Stanisław Kazimierz Nagy (ur. 30 września 1921 w Bieruniu Starym) – polski biskup rzymskokatolicki, sercanin, profesor teologii fundamentalnej, arcybiskup, kardynał diakon od 2003.
Spis treści |
Urodzony w śląskiej, górniczej rodzinie z matki Polki i ojca Węgra. Nosi dość popularne węgierskie nazwisko Nagy (dosłownie: wielki).
8 lipca 1945 otrzymał święcenia kapłańskie w Zgromadzeniu Najświętszego Serca Jezusowego z rąk biskupa pomocniczego krakowskiego Stanisława Rosponda. W latach 1952–1958 pełnił funkcję rektora seminarium zakonnego w Tarnowie, a następnie kierownika Studium Teologicznego w Krakowie, powstałego z jego inicjatywy. Związany z KUL-em – w 1952 obronił tam pracę doktorską, w 1968 uzyskał habilitację, w 1979 tytuł profesora nadzwyczajnego, zaś w 1985 profesora zwyczajnego. Od 1958 aż do przejścia na emeryturę wykładał teologię fundamentalną na KUL-u. W latach 1972/1973 i 1973/1974 prodziekan Wydziału Teologii, kierownik Katedry Eklezjologii Fundamentalnej, Sekcji Teologii Porównawczej i Ekumenicznej, przewodniczący Senackiej Komisji Stypendialnej, Rady Naukowej Instytutu Jana Pawła II. Przez kolejne kadencje przewodniczył Sekcji Wykładowców Teologii Fundamentalnej przy Komisji Episkopatu ds. Nauki. Z nominacji papieża Jana Pawła II przez dwie kadencje był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej. Brał udział w pracach Komisji Episkopatu do Spraw Ekumenizmu, był także członkiem Komisji Mieszanej Katolicko-Luterańskiej powołanej przez watykański Sekretariat ds. Jedności Chrześcijan i Światową Federację Luterańską. Dwukrotnie brał udział w charakterze eksperta w Synodach Biskupów w Rzymie (1985 i 1991).
Zamieszkały w Krakowie, jeździł z wykładami do Lublina i Wrocławia na tamtejszy Papieski Wydział Teologiczny. W pociągu relacji Kraków-Lublin poznał podobno Karola Wojtyłę, z którym łączyła go później przyjaźń, wyprawy po górach i bliska współpraca.
13 października 2003 wyświęcony na biskupa ze stolicą tytularną Hólar. 21 października 2003 podniesiony do godności kardynalskiej przez papieża Jana Pawła II z diakonią kościoła Najświętszej Maryi Panny od Świętych Schodów na Zatybrzu.
Postanowieniem prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 17 października 2008 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[1].
13 stycznia 2007 otrzymał medal „Za zasługi dla Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego”. 10 maja 2009 przyznano mu tytuł doctora honoris causa Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu.
|
||||||||||||||||
