Stanisław Piołun-Noyszewski

Stanisław Piołun-Noyszewski – (ur. 30 lipca 1891 w Kielcach, zm. 21 grudnia 1941 w Auschwitz-Birkenau) – polski powieściopisarz, nowelista, krytyk literacki i teatralny.

Absolwent ekonomii na wiedeńskiej uczelni. Od 1914 mieszkał w Warszawie. Przed drugą wojną światową publikował recenzje teatralne w warszawskiej prasie codziennej (Gazeta Poranna Dwa Grosze). Pracował też w Prezydium Rady Ministrów (1920). Gromadził materiały biograficzne dot. Stefana Żeromskiego, z którym był spokrewniony i któremu poświęcił dwie książki (Stefan Żeromski: dom, dzieciństwo i młodość oraz Zarys myśli polityczno-społecznej Stefana Żeromskiego). W latach 1935-1939 był stałym publicystą "Warszawskiego Dziennika Narodowego".

W czasie okupacji hitlerowskiej kierował sekcją pomocy dla literatów w Radzie Głównej Opiekuńczej. Aresztowany przez gestapo 17 maja 1941 i osadzony na Pawiaku, wywieziony 23 lipca do niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Auschwitz (numer obozowy 18537) gdzie zmarł 21 grudnia 1941.

Był synem Józefa, właściciela ziemskiego i Kazimiery z Saskich, ciotecznej siostry Stefana Żeromskiego.

Twórczość

• 1916 – Akordy (powieść postromantyczna)
• 1916 – Powstańcy (powieść dotycząca powstania styczniowego)
• 1917 – Henryk Sienkiewicz, wielki powieściopisarz i obywatel
• 1918 – Dziennik człowieka niepotrzebnego (powieść psychologiczna)
• 1923 – Upadek Janki Brzeskiej (powieść psychologiczno-obyczajowa)
• 1925 – Baronowa Inborn
• 1928 – Stefan Żeromski. Dom, dzieciństwo i młodość (biografia)
• 1934 – Trzy panny z Kurzelowa
• 1934 – Opowieści świętokrzyskie
• 1935 – Brewerie (opowiadania)
• 1937 – Zarys myśli polityczno-społecznej Stefana Żeromskiego
• 1939 – Pamięci Romana Dmowskiego 9.VIII.1864 - 2.I.1939 (współautor)