Stanisław Riess de Riesenhorst ps. "Ryś", "Budowniczy" (ur. 17 września 1887, zginął 1 sierpnia 1944 w Warszawie) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego.
Był synem Aloisa, generała Cesarskiej i Królewskiej Armii, oraz bratem Henryka, inżyniera drogownictwa, i Witolda, slawisty, oficera Wojska Polskiego, szefa sztabu IV Brygady Jazdy, poległego w wojnie z bolszewickami.
Tak jak ojciec pełnił zawodową służbę w Cesarskiej i Królewskiej Armii. Po upadku Monarchii Austro-Węgierskiej przyjęty został do Wojska Polskiego i przydzielony do 8 Pułku Ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego w Krakowie. Trzykrotnie dowodził tym pułkiem (1921, 1921-1922 i 1923). Zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów kawalerii. Przed 1924 przeniesiony został w stan spoczynku. Dwukrotnie odznaczony został Krzyżem Walecznych.
Po wybuchu II wojny światowej zaczął działać w konspiracji. Podczas okupacji niemieckiej pełnił funkcję oficera Oddziału II Komendy Głównej Armii Krajowej i oficera sztabu w Komendzie Okręgu Warszawa Armii Krajowej. 1 sierpnia 1944, z chwilą wybuchu powstania warszawskiego, wyznaczony został przez płk. dypl. Antoniego Chruściela ps. "Monter", na stanowisko komendanta placu Okręgu Warszawa AK [1]. Poległ tego samego dnia [2] w rejonie ulicy Świętokrzyskiej i Zielnej, gdy szedł objąć powierzone mu stanowisko słuzbowe. Został pochowany na Cmentarzu Wilanowskim[3].