Stanisław Santor (ur. 29 marca 1922 w Suwałkach, zm. 6 stycznia 1999 w Warszawie) - skrzypek, pierwszy mąż Ireny Santor. Studiował w klasie skrzypiec u profesora Józefa Jarzębskiego, w warszawskim Konserwatorium. W latach 1944-1945 pracował przymusowo w kamieniołomach w obozie Peterscheim. Po wojnie przyjechał na krótko do Warszawy, a następnie przeniósł się do Łodzi. Tam rozpoczął pracę w Filharmonii Łódzkiej w orkiestrze pod dyrekcją Zdzisława Górzyńskiego. W 1947 wrócił do Warszawy, gdzie został zaangażowany do orkiestry Filharmonii Warszawskiej. Po dwóch latach odszedł i rozpoczął pracę w Orkiestrze Polskiego Radia i Telewizji pod dyrekcją Stefana Rachonia. Był koncertmistrzem tej orkiestry w latach 1949-1974 i 1978-1980. W latach pięćdziesiątych występował także gościnnie, z orkiestrą Mazowsza. Nagrania Stanisława Santora znaleźć można w archiwach Polskiego Radia oraz na wielu płytach z udziałem Orkiestry Stefana Rachonia.