Stanisław Skarbek (ur. w 1780, zm. w 1848 we Lwowie) – polski hrabia, ziemianin galicyjski, mecenas kultury.
Dorobił się dużego majątku, który poświęcił m.in. na utworzenie Polskiego Teatru we Lwowie oraz zakładu dobroczynnego dającego dożywotnie schronienie 60 starcom i wychowującego 400 osieroconych chłopców i dziewcząt. Stanisław Skarbek ufundował dla podopiecznych obszerny kompleks w swojej posiadłości w Drohowyżu[1]. Tam dzieci były utrzymywane, kształcone i uczone rzemiosła, a starcom zapewniano schronienie i wyżywienie.
Ufundowany we Lwowie teatr spoczywa na 16 tysiącach bali dębowych przywiezionych z majątków Skarbka. Budowa ogromnego gmachu trwała 5 lat, otwarcie nastąpiło w 1842 r. Ówcześnie był to największy teatr w Europie i mieścił 1460 widzów. Fundator był dyrektorem obu scen – polskiej i narzuconej wolą zaborcy sceny niemieckiej. Za jego dyrekcji wystawiano wiele sztuk Aleksandra Fredry i Józefa Korzeniowskiego oraz wielu współczesnych zagranicznych autorów.
Stanisław Skarbek został pochowany najpierw na Cmentarzu Łyczakowskim, ostatecznie jego szczątki przeniesiono do posiadłości rodzinnej w Drohowyżu koło Mikołajowa.
Pomnik Stanisława Skarbka stał w foyer Teatru Miejskiego we Lwowie.