Stanisław Sokołowski (leśnik)

Stanisław Piotr Sokołowski (ur. 19 października 1865 w Młoszowej koło Chrzanowa, zm. 31 sierpnia 1942 w Zakopanem) - pionier polskiego leśnictwa, rzecznik utworzenia Tatrzańskiego Parku Narodowego.

Studia akademickie odbył w latach 1893-1896 w Wiedniu. Po powrocie do kraju pracował w Wyższej Szkole Gospodarstwa Leśnego we Lwowie. W 1904 został profesorem tej szkoły, a w 1919 objął Katedrę Leśnictwa w Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1931 został członkiem Polskiej Akademii Umiejętności. Otrzymał także godność doktora honoris causa Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Uważany jest za pioniera leśnictwa w Polsce.

W 1935 przeprowadził się do Zakopanego, gdzie zaangażował się w ochronę przyrody. Już w 1920 postulował utworzenie na terenie tatr Tatr parku narodowego.

Z małżeństwa z Agnieszką z Walczaków miał sześcioro dzieci. Czworo z nich doszło do wysokich godności naukowych: Marian - botanik, profesor Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, Jan - profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, Adam Gwido (1898-1984) - lekarz, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, Stanisław (1900-1990) - geolog, profesor Instytutu Geologicznego w Warszawie.

Po zakończeniu wojny jego zwłoki zostały przeniesione na Cmentarz Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem. W 1965 w stulecie urodzin w Dolinie Białego w Tatrach utworzono rezerwat przyrodniczy jego imienia. W trakcie drugiej wojny światowej był więziony w obozie w Granicznej Wsi. Był autorem prac "Hodowla Lasu" i "Las tatrzański".