Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Stanisław Terlecki | ||
| Imię i nazwisko | Stanisław Andrzej Terlecki | |
| Data i miejsce urodzenia |
13 listopada 1955 Warszawa, Polska |
|
| Pozycja | napastnik, pomocnik | |
| Wzrost | 176 cm | |
| Masa ciała | 70 kg | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 1969–1973 1973–1975 1975–1981 1981–1983 1983 1984 1985 1985–1986 1986 1986–1988 1988–1989 1989–1990 1990 1991–1992 |
Polonez Warszawa Gwardia Warszawa ŁKS Łódź Pittsburgh Spirit San Jose Earthquakes New York Cosmos New York Arrows Pittsburgh Spirit California Earthquakes ŁKS Łódź Legia Warszawa St. Louis Storm ŁKS Łódź KSP Polonia Warszawa |
48 (3) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1976–1980 |  Polska |
29 (7) |
Stanisław Andrzej Terlecki (ur. 13 listopada 1955 w Warszawie) – piłkarz polski grający na pozycji napastnika lub skrzydłowego.
Ten pochodzący z Warszawy zawodnik zaczynał karierę w tamtejszym Polonezie Warszawa. W 1973 przeszedł do drużyny zza miedzy, Gwardii. Po 2 latach opuścił Warszawę i przeniósł się do Łódzkiego Klubu Sportowego. W łódzkim zespole grał w I lidze do 1980. W następnym roku, niechciany w Polsce, wyjechał do USA, gdzie występował w zespołach Golden Bay Earthquakes oraz słynnym New York Cosmos. Już po trzydziestce wrócił do kraju i ŁKS-u. W 1988 został zawodnikiem stołecznej Legii Warszawa, z którą zdobył dwa krajowe puchary. W 1990 ponownie wrócił do ŁKS-u, tym razem na 4 mecze. W następnym sezonie widniał w kadrze Polonii Warszawa, by zakończyć karierę w 1993. Następnie występował (amatorsko) w drużynie "ADA bis KP Bielany Warszawa", która w sezonie 2005/2006 grała w warszawskiej klasie A.
Uważny za osobę bezkompromisową zarówno na boisku jak i poza nim, co utrudniło mu karierę, a w latach osiemdziesiątych ostatecznie ją złamało. Nigdy nie zagrał w finałach MŚ. Przed rozgrywanymi w Argentynie "złapał" kontuzję, a dwa lata później został odsunięty od reprezentacji po słynnej aferze na Okęciu w której wstawił się za Józefem Młynarczykiem, który miał nie pojechać na zgrupowanie do Włoch, i do kadry już nie wrócił. W sumie w reprezentacji w latach 1976–1980 rozegrał 29 spotkań i strzelił w nich 10 bramek, lecz 3 bramki w dwóch meczach nie zostały uznane ponieważ mecze nie były oficjalne. W 2006 napisał autobiografię "Pele, Boniek i Ja" opowiadającą o jego życiu i historiach z tego życia wziętych.
Bez powodzenia kandydował do Sejmu w 2001 z listy Ligi Polskich Rodzin i w 2007 z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego oraz do sejmiku województwa mazowieckiego w 2006 z listy Wspólnoty Samorządowej Województwa Mazowieckiego.
Ma dwóch synów, którzy kontynuują tradycje piłkarskie w rodzinie: w ŁKS Łódź gra młodszy, Stanisław, zaś starszy – Maciej w Milanie Milanówek. Ma także syna Tomasza (ur. 1976) oraz córkę Annę Marię (ur. 1986).
|
|||||
