Stanisław Tołwiński (ur. 11 października 1895 w miejscowości Strzemieszyce, zm. 25 lutego 1969 w Warszawie) – polityk, prezydent Warszawy.
Rozpoczął studia w Instytucie Technologicznym w Petersburgu, w latach 1912-1914 był członkiem zakazanego Związku Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej, za co w latach 1915–1917 był więziony przez władze carskie. W 1917 wyjechał na dwa lata do Rosji, gdzie walczył w Rewolucji Październikowej. Działał w Zjednoczeniu Socjalistycznym Polskim, a gdy je rozwiązano w 1917 wstąpił w szeregi Polskiej Partii Socjalistycznej - Frakcji Rewolucyjnej. Należąc do Czerwonej Gwardii pełnił funkcję komisarza ds. narodowości. Po powrocie do kraju w 1918 zaangażował się w działalność samorządową i spółdzielczą. W 1919 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, a rok później rozpoczął naukę w Wolnej Wszechnicy. Równolegle był zaangażowany w działalność Związku Robotniczych Stowarzyszeń Spółdzielczych, wraz z Teodorem Toeplitzem współtworzył Warszawską Spółdzielnię Mieszkaniową i Stołeczne Przedsiębiorstwo Budowlane. Do lat 20. XX wieku działał w różnych organizacjach lewicowych m.in. w PPS. Później działacz Związku Robotniczego Spółdzielni Spożywców. Po wybuchu II wojny światowej zaangażował się w działalność Robotniczej Partii Polskich Socjalistów. Po wybuchu Powstania Warszawskiego był twórcą "Republiki Żoliborskiej", która aktywnie pomagała mieszkańcom i osobom potrzebującym.
W latach 1945–1947 był posłem do KRN, a następnie posłem na Sejm Ustawodawczy i na Sejm I kadencji. Od 5 marca 1945 do 23 maja 1950 był prezydentem miasta stołecznego Warszawy. Był też pierwszym przewodniczącym Prezydium Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy. Do 1967 związany z URM.
Od 1946 członek PPR, później PZPR.
Stanisław Tołwiński został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||