Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Stanisław Waltoś | |
| Data i miejsce urodzenia | 9 lutego 1932 Stanisławów |
| Zawód | prawnik, wykładowca akademicki |
| Tytuł | profesor nauk prawnych |
| Alma Mater | Uniwersytet Jagielloński |
| Uczelnia | Uniwersytet Jagielloński |
| Odznaczenia | |
  |
|
Stanisław Marian Waltoś (ur. 9 lutego 1932 w Stanisławowie) – polski prawnik, specjalista w zakresie historii prawa i postępowania karnego, profesor nauk prawnych, wieloletni pracownik naukowy Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Spis treści |
Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego w Dębicy. Ukończył w 1954 prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1954[1]. W 1962 uzyskał stopień naukowy doktora w oparciu o rozprawę zatytułowaną Funkcje i formy aktu oskarżenia w procesie karnym, wyróżnioną przez periodyk "Państwo i Prawo". W 1968 został doktorem habilitowanym (na podstawie pracy Model postępowania przygotowawczego na tle prawnoporównawczym)[2]. W 1979 otrzymał tytuł profesora nauk prawnych[1].
Po ukończeniu studiów został skierowany do pracy w prokuraturze, gdzie był zatrudniony do połowy lat 60. W 1956 objął stanowisko asystenta w Katerze Postępowania Karnego na Uniwersytecie Jagiellońskim, pełnił m.in. funkcję jej kierownika[2]. Na UJ doszedł do stanowiska profesora zwyczajnego. W 2002 przeszedł na emeryturę, pozostając wykładowcą Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie[1].
W latach 80. uczestniczył w pracach Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[3]. W latach 1992–1997 był ekspertem Rady Europy, a w 1994 ekspertem rządu Republiki Łotewskiej. Został członkiem Polskiej Akademii Nauk i Polskiej Akademii Umiejętności[2], zasiadał w prezydium PAN[1]. Uczestniczył w pracach nad kodyfikacjami karnymi z 1997, był inicjatorem wprowadzenia do polskiej procedury karnej instytucji świadka anonimowego i świadka koronnego. Od 1977 do 2011 pełnił funkcję dyrektora Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego Collegium Maius. Został wiceprzewodniczącym prezydium Polskiego Komitetu Narodowego Międzynarodowej Rady Muzeów ICOM.
Jest autorem, współautorem i redaktorem około 250 publikacji naukowych[2], głównie z zakresu postępowania karnego, w tym wielokrotnie wznawianego i aktualizowanego podręcznika akademickiego Proces karny, zarys systemu. Współpracował przy publikacjach m.in. z Kazimierzem Buchałą, Marianem Cieślakiem, Andrzejem Markiem. We wrześniu 2004 za książkę Na tropach doktora Fausta i inne szkice otrzymał nagrodę Krakowska Książka Miesiąca[4].
Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim (1998)[5] i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą (2011)[6] Orderu Odrodzenia Polski[7]. Uhonorowany tytułami doktora honoris causa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (2004)[8] i Uniwersytetu Warszawskiego (2011).
