Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony_gr%C3%B3b.JPG&filetimestamp=20120512070059)
Stanisław Wysocki (ur. 14 kwietnia 1805 w Busku, [1], zm. 21 maja 1868) - polski inżynier, projektant i główny inżynier budowy Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej, malarz[2].
Ukończył Uniwersytet Warszawski - filozofię, budownictwo i miernictwo. Uczył się malarstwa i raz wystawił swoje prace. W 1830 powołany na inżyniera Banku Polskiego.W powstaniu listopadowym porucznik w Gwardii Narodowej. Z ramienia Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Policji regulował rzeki Nidę i Kamienną. 1834 - na budowie spichrzów we Włocławku. Od 1835 naczelny inżynier Banku Polskiego. W 1839 roku został głównym inżynierem budowy drogi żelaznej Warszawa-Wiedeń, od 1844 był członkiem zarządu tejże drogi. Od 1857 roku był inspektorem głównym dróg żelaznych w Królestwie Polskim. Po powstaniu styczniowym ostro upomniany za nieprzeciwdziałanie pomocy kolejarzy Powstaniu. W roku 1865 przeszedł na emeryturę. Doradca techniczny Kolei Warszawsko-Terespolskiej[2].
Założył pierwszą w Polsce fabrykę asfaltu[2].
Publikacje jego: O robotach smołowcowych z rycinami 1838, O brukach 1838, O kolei Warszawsko-Wiedeńskiej 1859 i O kolei Warszawsko-Bydgoskiej z mapami 1860.
Grób znajduje się na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie przed katakumbami.
Jego imieniem nazwano pociąg TLK relacji: Katowice-Warszawa Wschodnia[3]
1. Karpiński A.: Stanisław Wysocki projektant i budowniczy Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej. Muzeum Kolejnictwa, Warszawa ~1995 2. Paszke A., Jerczyński M., Koziarski S.:150 lat Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej. Centralna Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych 1995
Autor O robotach smołowcowych (Warszawa, 1838) i innych[2].
