Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Stary Lubliniec | |
 |
|
| Państwo |  Polska |
| Województwo | podkarpackie |
| Powiat | lubaczowski |
| Gmina | Cieszanów |
| Strefa numeracyjna | (+48) 16 |
| Kod pocztowy | 37-611 |
| Tablice rejestracyjne | RLU |
|
Położenie na mapie Polski
  Stary Lubliniec
|
|
| Na mapach: | |
Stary Lubliniec – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie lubaczowskim, w gminie Cieszanów.
W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.
Przez miejscowość przepływa Wirowa, niewielka rzeka dorzecza Wisły, dopływ Tanwi.
Najstarsze wzmianki o tej wsi pochodzą z 1507 roku. W tych latach istniała już cerkiew we wsi. Wieś była zamieszkana przez ludność pochodzenia ruskiego (ukraińskiego). Stary i Nowy Lubliniec uzyskały przywileje od Zygmunta III Wazy w 1590 r., które potwierdził w latach 1601 i 1736 August III Sas. Obydwie wsie były królewskimi dobrami i zarządzali nimi starostowie. Mieszkańcy Starego Lublińca zajmowali się rolnictwem, kuśnierstwem, kowalstwem, garncarstwem, bartnictwem i tkactwem. W 1630 r. Nowy i Stary Lubliniec opłaciły podymne łącznie ze 154 domów, która to wielkość charakteryzowała mniejsze miasto województwa bełskiego. W roku 1880 na 1145 mieszkańców tej wsi tylko kilkanaście rodzin było wyznania rzymsko - katolickiego, a zdecydowaną większością byli grekokatolicy (Ukraińcy), którzy wybudowali w Starym Lublińcu w roku 1926 nową murowaną cerkiew Przemienienia Pańskiego, na planie krzyża, z kopułą pośrodku. Po I rozbiorze Polski wieś znalazła się w zaborze austriackim. W 1816 r, wieś w trybie licytacji nabył baron Józef Brunicki, zaś ostatnimi właścicielami wsi byli członkowie rodziny Parnasów.
W roku 1880 spośród 1145 osób zamieszkałych na obszarze gminnym i 6 na obszarze dworskim prawie wszyscy byli grekokatolikami[1].
Pod koniec II wojny światowej Stary Lubliniec był terenem walk oddziałów radzieckich, polskich i oddziałów UPA. 10 października 1944 32 mieszkańców wsi zginęło z rąk MO w Rudzie Różanieckiej. 21 marca 1945 r. 2 Samodzielny Batalion Operacyjny Wojsk Wewnętrznych dokonał pacyfikacji wsi Lubliniec Stary, w wyniku której zabito co najmniej 58 osób.
W maju 1947 r. przymusowo wysiedlono ze Starego Lublińca Ukraińców, a do opustoszałej wsi zaczęli napływać osadnicy z powiatu brzeskiego, mieleckiego, niżańskiego, leżajskiego.
W roku 1966 została utworzona w Starym Lublińcu parafia rzymskokatolicka Przemienienia Pańskiego, która wykorzystuje do celów sakralnych dawną cerkiew[2].
|
||||||||||||||
