Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyStefan Łoś (ur. 19 lipca 1901 pod Pińczowem, zm. 9 marca 1955 we Wrocławiu) – polski pisarz, działacz harcerski, podróżnik. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 roku. W czasie II wojny światowej działał w AK. W latach 50. był prezesem Oddziału Związku Literatów Polskich we Wrocławiu.
Spis treści |
W okresie międzywojennym podróżnik, autor korespondencji z Brazylii i Argentyny dla kilku gazet, książek harcerskich, uczestnik zlotów międzynarodowych, drużynowy słynnej 1. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Romualda Traugutta Czarna Jedynka przy VI Gimnazjum, a potem Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Reytana w Warszawie, a potem 2 WDH przy gimnazjum im. Jana Zamoyskiego w Warszawie. W połowie lat trzydziestych wydalony ze Związku Harcerstwa Polskiego pod zarzutem pedofilii. Po wojnie zaopiekował się Markiem Hłaską, utwierdzając go w przekonaniu o talencie literackim i konieczności zajęcia się pisaniem, zamiast szoferowania. Wystarał się dla Hłaski o stypendium w centrali ZLP. Przez pewien czas udzielał mu nawet własnego mieszkania, zabiegając bezskutecznie o jego względy. Stefan Łoś nie krył (ale i nie afiszował się) ze swoją homoseksualną orientacją.
Mimo wysokiej pozycji jako prezesa oddziału ZLP, nie uniknął prześladowań w okresie stalinowskim. Przyczyną był zapewne jego hrabiowski tytuł, antybolszewicka "Strażnica" i działalność w przedwojennym harcerstwie. Po 1947 nie wydano żadnej z jego książek: "Wilkołaki", "Opowieści tropikalne", "Skarb Puszczy" (fragmenty drukowało "Słowo Polskie" i inne pisma). Dopiero po 1953 wspólnie z Ewą Szymańską napisał dwa wodewile: "Tor przeszkód" i "Klucz do Arsenału" (wydany także drukiem przez "Czytelnika") – mało ambitne, ale cieszące się dużą popularnością na tle panującego propagandowego socrealizmu. Aresztowany w 1950 na krótko, ponownie w 1954 bez podania przyczyn, ani postawienia zarzutów. Torturowany. Wypuszczony po roku, ciężko chorował – na gruźlicę i raka płuc, a wkrótce zmarł.
