Stefan Askenazy (ur. 10 lipca 1896 we Lwowie, zm. 18 października 1985 w Bonn) – polsko-belgijski pianista i pedagog żydowskiego pochodzenia.
Pochodził ze Lwowa, gdzie studiował w Galicyjskim Towarzystwie Muzycznym u Karola Mikulego (ucznia Chopina), Ksawera Zacharyasiewicza (ucznia F.X. Mozarta) oraz u Theodora Pollaka. W 1913 roku wyjechał do Wiednia, aby kontynuować naukę u Emila von Sauera, ucznia Liszta w Wiedeńskim Konserwatorium Muzycznym. Debiutował w 1919 roku w Wiedniu, a następnie w 1920 w Filharmonii Warszawskiej grając koncert fortepianowy a-moll Schumanna, koncert B-dur Brahmsa i Koncert f-moll Chopina. Koncerty zakończyły się owacją na stojąco. Koncertował w krajach całego świata. Wykładał w latach 30. w konserwatoriach muzycznych w Rotterdamie oraz w Brukseli (lata 1954 - 1961 ).
W roku 1950 otrzymał obywatelstwo belgijskie. W latach 50. i 60. nagrał szereg płyt z muzyką Chopina dla Deutsche Grammophon. Był jurorem V Konkursu Chopinowskiego w 1955 i VI Konkursu w 1960 roku. Koncertował do późnej starości, m.in. celebrując swoje 85 urodziny koncertami w liczbie 85 w całej Europie. Ceniono go za wybitne interpretacje Scarlattiego, Bacha, Beethovena, Chopina, Brahmsa, Schuberta, Schumanna i Albéniza[1].
Jego uczniami są Martha Argerich, Andrzej Czajkowski i Mitsuko Uchida.