Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Stefan Bolesław Poradowski | |
| Data i miejsce urodzenia | 16 sierpnia 1902 Włocławek |
| Data i miejsce śmierci | 9 lipca 1967 Poznań |
Stefan Bolesław Poradowski (ur. 16 sierpnia 1902 we Włocławku, zm. 9 lipca 1967 w Poznaniu) - polski kompozytor.
Wykształcenie muzyczne zdobywał we Włocławku u P. Bojakowskiego, następnie w Konserwatorium Muzycznym Winterfelda w Bydgoszczy. W latach 1922 - 1926 studiował w Poznaniu w Państwowym Konserwatorium Muzycznym (w klasie kompozycji i teorii Henryka Opieńskiego oraz na Uniwersytecie (prawo i myzukologia). Uzupełniające studia kompozytorskie odbył w Berlinie u Emila Reznička. Pracował jako nauczyciel gry skrzypcowej i przedmiotów teoretycznych w Poznaniu i Lesznie, a w 1930 roku został profesorem teorii specjalnej i kompozycji oraz kierownikiem orkiestry kameralnej w poznańskiem konserwatorium. Przed wojną wykładał ponadto w Miejskim Konserwatorium Muzycznym w Bydgoszczy (1935 - 1939), dyrygował orkiestrą kameralną Towarzystwa Muzycznego i chórem "Harmonia" w Poznaniu (1930 - 1939) oraz prowadził działalność recenzencką. W 1939 roku został aresztowany przez Niemców, a następnie wywieziony do Opatowa, gdzie pracował jako organista i dyrygent chórów.
Od 1945 roku objął ponownie klasę teorii specjalnej i kompozycji w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu, gdzie pełnił między innymi funkcje prorektora i dziekana Wydziału Kompozycji, Teorii i Dyrygentury. W 1958 roku został profesorem nadzwyczajnym. Równocześnie prowadził klasę kompozycji w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej we Wrocławiu (od 1955 roku, omawiał programy koncertowe Filharmonii Poznańskiej (1946 - 1956), współorganizował ogólnopolskie festiwale i konkursy. Był też znanym artystą fotografikiem, długoletnim prezesem poznańskiego oddziału Związku Polskich Artystów Fotografików.
Żoną kompozytora była Wanda Lewandowska, córka znanego drogisty Ludwika Lewandowskiego.
Stefan Bolesław Poradowski zmarł 9 lipca 1967 roku w Poznaniu. Spoczywa w Krypcie Zasłużonych Wielkopolan w Kościele św. Wojciecha.
Otrzymał wiele odznaczeń państwowych i nagród, między innymi: Nagrodę Artystyczną Miasta Poznania (1947), Złoty Krzyż Zasługi (1955), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1964), Odznakę Honorową Miasta Poznania (1964) i Nagrodę I Stopnia Ministerstwa Kultury i Sztuki (1966).
Napisał wiele podręczników z zakresu teorii muzyki, w tym Nauka harmonii (1931), Instrumenty muzyczne (1938), Diatoniczne modulacje harmoniczne (1939), O fudze (1962), Akustyka dla muzyków (1964), Sztuka pisania kanonów (1965).
Jego twórczość obejmuje ponad 130 utworów, między innymi:
