Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Stefan Długołęcki | |
 podpułkownik |
|
| Data i miejsce urodzenia | 27 lipca 1906 Montreal  Kanada |
| Data i miejsce śmierci | 14 grudnia 1948 Warszawa,  Polska |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | od 1939 |
| Główne wojny i bitwy | II wojna światowa Kampania wrześniowa |
Stefan Długołęcki (ur. 27 lipca 1906 r. w Montrealu, zamordowany 14 grudnia 1948 w więzieniu mokotowskim w Warszawie) – podpułkownik Wojska Polskiego.
Spis treści |
Był synem Albina i Natalii. Razem z rodzicami wrócił z Kanady do kraju. W czerwcu 1926 roku uzyskał maturę w Gimnazjum Męskim koła Polskiej Macierzy Szkolnej w Płońsku. Studiował prawo na UW, przerwał studia, działał w Związku Strzeleckim w Działdowie. W latach 1928–1929 odbył obowiązkową służbę wojskową w baonie podchorążych rezerwy piechoty nr 4 i w 32 Pułku Piechoty w twierdzy Modlin. Mianowany podporucznikiem rezerwy piechoty ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 roku. Następnie pracował w administracji państwowej na Pomorzu i w Działdowie jako urzędnik skarbowy.
W kampanii wrześniowej 1939 roku walczył w szeregach macierzystego 32 Pułku Piechoty między innymi w obronie Modlina. Po poddaniu twierdzy znalazł się w obozie jenieckim II C Woldenberg w Dobiegniewie.
Wiosną 1945 roku powrócił do domu rodziców w Milewie koło Płońska. We wrześniu tego roku powołany do wojska, zatrudniony w MON, przed aresztowaniem szef II Wydziału Budowlanego w stopniu ppłk.
Aresztowany 14 lutego 1948 roku razem z Jerzym Brońskim, Janem Czeredysem i Feliksem Stroińskim, i oskarżony o współudział w stworzeniu "monopolu prywatnych firm na dostawy do wojska". Dręczony podczas przesłuchań: "...polecili mu się rozebrać, związali mu ręce i nogi, a następnie po zakneblowaniu mu ust chusteczką kopali go, bili pasem oraz kijem po całym ciele, do tego stopnia, że ciało mu spuchło i zsiniało, a do celi sprowadzał go klucznik ..."[1]. Oficerem śledczym był mjr. rez. Mieczysław Lis. 3 listopada 1948 roku NSW w Warszawie skazał go wraz ze współpodsądnymi w tzw. sprawie kwatermistrzowskiej (S.3292) na podst. 3 §2 Dekr.13.06.1946 na karę śmierci[2]. Stracony 14 grudnia 1948 roku.
Dokładne miejsce pochówku jest nieznane. Grób symboliczny znajduje się na Cmentarzu Wojskowym w Kwaterze "na Łączce".
