Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Stefan Edberg | |
 |
|
| Państwo |  Szwecja |
| Miejsce zamieszkania | Londyn |
| Data i miejsce urodzenia | 19 stycznia 1966 Vastervik |
| Wzrost | 187 cm |
| Masa ciała | 77 kg |
| Gra | praworęczna |
| Status profesjonalny | 1983 |
| Zakończenie kariery | 1996 |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 42 |
| Najwyżej w rankingu | 1 (13 sierpnia 1990) |
| Australian Open | W (1985, 1987) |
| Roland Garros | F (1989) |
| Wimbledon | W (1988, 1990) |
| US Open | W (1991-1992) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 18 |
| Najwyżej w rankingu | 1 (9 czerwca 1986) |
| Australian Open | W (1987, 1996) |
| Roland Garros | F (1986) |
| US Open | W (1987) |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
 |
||
| Tenis ziemny | ||
 brąz |
Seul 1988 | singel |
| brąz |
Seul 1988 | debel |
Stefan Edberg (ur. 19 stycznia 1966 w Västervik), tenisista szwedzki.
Jeden z wybitnych woleistów, szukający rozwiązania niemal każdej akcji – zarówno w odbiorze, jak i przy własnym podaniu – przy siatce. Wysoko oceniano obok umiejętności wolejowych jego klasyczny, jednoręczny backhand.
Wygrał w karierze 41 turniejów w grze pojedynczej oraz 18 turniejów deblowych. 6 razy wygrywał w singlu turnieje wielkoszlemowe – Australian Open 1985 i 1987 (po raz ostatni rozgrywane na nawierzchni trawiastej); Wimbledon 1988 i 1990; US Open 1991 i 1992. Ma na koncie także 3 tytuły wielkoszlemowe w deblu; 1987 wygrywał Australian Open i US Open w parze z Andersem Järrydem, a w 1996 Australian Open z Czechem Petrem Kordą.
13 sierpnia 1990 po raz pierwszy awansował na pozycję nr 1 rankingu światowego, zastępując Ivana Lendla; jako lider listy ATP kończył sezony 1990 i 1991, a miejsce w pierwszej dziesiątce zajmował w latach 1985-1994 (do 1993 w czołowej piątce). W 1987 wraz z Järrydem został deblowym mistrzem świata (tytuł nadawany przez ATP).
W latach 1984-1996 Edberg reprezentował Szwecję w Pucharze Davisa; czterokrotnie miał udział w końcowym sukcesie (1984, 1985, 1987 i 1994). W 1984 wygrał rywalizację pokazową na igrzyskach olimpijskich w Los Angeles w grze pojedynczej; 1988 zdobył brąz zarówno w singlu, jak i w deblu.
Cieszył się uznaniem jednego z największych dżentelmenów kortów; pięciokrotnie otrzymywał wyróżnienie ATP za postawę godną sportowca; w 1996 został patronem tej nagrody.
Od 1994 osiągał gorsze rezultaty, w 1995 wypadł z czołowej dwudziestki i podjął decyzję o zakończeniu kariery wraz z końcem 1996; w swoim ostatnim roku zawodowej kariery ponownie był w dobrej formie, wygrał m.in. deblowe Australian Open oraz dotarł do finału singla na turnieju w Queens Clubie, a na US Open wyeliminował mistrza Wimbledonu Richarda Krajicka. W listopadzie 1996 porażką w pierwszej rundzie turnieju w Sztokholmie z rodakiem Nicklasem Kultim zakończył karierę (miał jeszcze zagrać w finale Pucharu Davisa, ale nie był w pełni sił).
W 2004 znalazł się w gronie członków Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.
|
|||||
|
|||||
