Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Stefan Frankowski | |
 kontradmirał |
|
| Data i miejsce urodzenia | 3 kwietnia 1887 Hołowle |
| Data i miejsce śmierci | 25 września 1940 Bielawa |
| Przebieg służby | |
| Jednostki |  dywizjon torpedowców |
| Stanowiska | dowódca Morskiej Obrony Wybrzeża |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa II wojna światowa |
| Odznaczenia | |
     |
|
Stefan Frankowski (ur. 3 kwietnia[1] 1887 w Hołowlu na Wołyniu, zm. 25 września 1940 w Bielawie) – komandor dyplomowany Marynarki Wojennej II Rzeczypospolitej, pośmiertnie awansowany na kontradmirała.
Spis treści |
W latach 1899-1905 był uczniem sześcioklasowej szkoły realnej w Kijowie. W 1908 ukończył Morski Korpus Kadetów w Sankt Petersburgu i został promowany na stopień miczmana. Podczas służby w Marynarce Wojennej Imperium Rosyjskiego pływał jako oficer nawigacyjny na okrętach nawodnych: pancerniku "Cesarewicz" i "Sława" oraz krążowniku "Aurora". W 1912 został awansowany na lejtnanta (porucznika marynarki). W 1913 był słuchaczem kursu oficerów nawigacyjnych. W I wojnie światowej był oficerem nawigacyjnym 2 Brygady Pancerników Floty Morza Bałtyckiego.
W 1919 zgłosił się do Wojska Polskiego i objął funkcję naczelnika Wydziału Operacyjnego w Sekcji Marynarki Wojennej Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Przez krótki czas był pełniącym obowiązki szefa Sekcji Marynarki. Po jej przekształceniu w Departament dla Spraw Morskich został kierownikiem Wydziału Operacyjnego w Sekcji Organizacyjnej. Przewodził także pracom Komisji Weryfikacyjnej dla Oficerów. Od końca 1919 do połowy 1920 pracował jako oficer do zleceń i przedstawiciel morski w Sztokholmie.[2] Po powrocie do kraju został kierownikiem kursu dla oficerów Korpusu Rzeczno-Brzegowego, a następnie szefem Sekcji Personalno-Szkolnej w Departamencie dla Spraw Morskich. W momencie utworzenia Kierownictwa Marynarki Wojennej w Warszawie otrzymał posadę szefa Wydziału Regulaminów i Wyszkolenia, niedługo potem wyznaczono go szefem Wydziału Organizacyjno-Mobilizacyjnego.
W okresie od października 1923 do września 1925 był słuchaczem francuskiej Szkoły Marynarki Wojennej ("Ecole de Guerre Navale"), po ukończeniu której otrzymał tytuł oficera Sztabu Generalnego (od 1928 zmieniony na "oficera dyplomowanego").
We wrześniu 1925 przejął dowodzenie dywizjonem torpedowców w Gdyni[3]. Od 1926 do 1929 był komendantem Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej w Toruniu (od 1928 Szkoła Podchorążych Marynarki Wojennej w Bydgoszczy). W latach 1929-1932 pełnił funkcję szefa Sztabu Kierownictwa Marynarki Wojennej. Został zwolniony ze stanowiska w związku z zaniechaniem zabezpieczania dokumentów. W 1933 objął stanowisko dowódcy Wybrzeża Morskiego. Po jego rozdzieleniu w 1939 dowodził Morską Obroną Wybrzeża w Gdyni. Był najprawdopodobniej jednym z autorów dokumentu "Sześcioletni program rozbudowy floty"[4]. W 1929 został prezesem Komitetu Głównego Funduszu Łodzi Podwodnej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego. Od 1931 do 1935 przewodniczył Komitetowi Redakcyjnemu "Przeglądu Morskiego". Był także członkiem Rady Głównej Ligi Morskiej i Kolonialnej.
Podczas obrony Wybrzeża w kampanii wrześniowej dowodził całością wojska zgromadzonego na Półwyspie Helskim oraz okrętami minowymi w Zatoce Gdańskiej. 3 września podjął decyzję o ewakuacji Dowództwa Morskiej Obrony Wybrzeża na Hel. 1 października 1939 przed kontradmirałem Hubertem von Schmundtem komandorzy Stefan Frankowski oraz Marian Majewski podpisali w sopockim Grand Hotelu akt kapitulacji załogi Helu. Następnie przebywał w niewoli niemieckiej w oflagach: X B Nimburg, XVII C Spittal, II C Woldenberg oraz VIII B Silberberg. W 1940 w ciężkim stanie został przewieziony do szpitala w Bielawie, gdzie zmarł 25 września. Po II wojnie światowej jego zwłoki ekshumowano i pochowano na Cmentarzu Żołnierzy Polskich we Wrocławiu-Oporowie.
