Stefan Kamasa (ur. 18 lipca 1930 w Bielsku Podlaskim) – polski altowiolista.
Studiował w Poznaniu w klasie prof. J. Rakowskiego, następnie w Warszawie u prof. T. Wrońskiego oraz w Paryżu u prof. P. Pasquiera.
Współpracował z wybitnymi dyrygentami takimi jak Moshe Atzmon, sir Charles Groves, Eliahu Inbal, Hiroyuki Iwaki, Jan Krenz, Jerzy Maksymiuk, Manuel Rosenthal, Witold Rowicki, Stanisław Skrowaczewski, Antoni Wit. Występował na wielu festiwalach, m.in. w Alicane, Berlinie, Moskwie, Pradze, Salzburgu, Warszawie, Wersalu, Zurychu. Występował w najsłynniejszych salach koncertowych świata, grając m.in. z takimi orkiestrami jak Dresden Philharmonic, Mozarteum w Salzburgu, Orchestre National de France, londyńska Royal Philharmonic Orchestra, berlińska Staatskapelle. Dokonał licznych nagrań płytowych, wielokrotnie nagradzanych (m.in. nagroda Diapason d'Or za Concerto lugubre Bairda, 1989).
Ważne miejsce w jego działalności zajmuje kameralistyka – był członkiem Kwartetu PR i TV, zwanego Kwartetem Mistrzów (wraz z K. A. Kulką, R. Jabłońskim i J. Marchwińskim) i razem z K. A. Kulką, K. Bąkowskim, R. Kwiatkowskim i P. Kamasą tworzy Kwintet Warszawski.
Jest profesorem zwyczajnym (emerytowanym) Uniwersytetu Muzycznego im.Fryderyka Chopina, gościnnym profesorem w Konserwatorium im. W. Lutosławskiego w Krakowie. Wykładał ponadto w wielu kursach muzycznych m.in. w Bordeaux, Düsseldorfie, Karlsruhe, Łańcucie, Louisiana University w USA, St. Petersburgu, Sztokholmie, Tuluzie, Żaganiu.
Jego gra była inspiracją do napisania koncertów altówkowych Bacewicz, Bairda, Palestra, Pendereckiego.