| Stefan Majewski | ||
| Imię i nazwisko | Stefan Majewski | |
| Data i miejsce urodzenia |
31 stycznia 1956 Bydgoszcz, Polska |
|
| Pozycja | obrońca | |
| Wzrost | 186 cm | |
| Masa ciała | 82 kg | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 1965–1972 1972–1976 1977–1978 1979–1984 1984–1987 1987–1988 1988–1989 1989–1993 |
Gwiazda Bydgoszcz Chemik Bydgoszcz Zawisza Bydgoszcz Legia Warszawa 1. FC Kaiserslautern Arminia Bielefeld Apollon Limassol Freiburger FC |
30 (4) 158 (16) 63 (1) 33 (1) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1978-1986 | 40 (4) | |
| Kariera trenerska | ||
| Lata | Klub/reprezentacja | |
| 1990–1993 1994 1995–1996 1997–1999 1999–2001 2001–2002 2002 2002–2003 2003–2004 2004–2006 2006–2008 2009-2010 2009 |
SC Freiburg (juniorzy) Polonia Warszawa Polonia Warszawa 1. FC Kaiserslautern (amatorzy) Amica Wronki Zagłębie Lubin Świt Nowy Dwór Mazowiecki Amica Wronki Widzew Łódź Cracovia |
|
| Dorobek medalowy | |||||||||
|
|||||||||
Stefan Majewski (ur. 31 stycznia 1956 w Bydgoszczy) – polski piłkarz, grający na pozycji obrońcy, wielokrotny reprezentant Polski, zdobywca srebrnego medalu za 3 miejsce na Mistrzostwach Świata w 1982, trener piłkarski, absolwent Deutsche Sporthochschule Köln (Wyższej Szkoły Sportowej w Kolonii), przewodniczący Rady Trenerów w PZPN. Od 17 września do 29 października 2009 pełniący obowiązki selekcjonera reprezentacji Polski.
Spis treści |
Do 1978 związany był z klubami bydgoskimi. Jest wychowankiem klubu Gwiazda Bydgoszcz, a od 1972 do końca 1976 występował w Chemiku Bydgoszcz. Wiosną 1977 reprezentował barwy wojskowego klubu Zawisza Bydgoszcz, z którym wywalczył awans do I ligi. W przerwie zimowej sezonu 1978/1979 został zawodnikiem Legii Warszawa. W debiucie w barwach Legii w meczu ze Śląskiem Wrocław (4 marca 1979) strzelił dwa gole. W kolejnych sezonach był podstawowym zawodnikiem warszawskiej drużyny, z którą dwukrotnie zdobywał Puchar Polski. Pod koniec 1984 wyjechał do RFN. 1 grudnia 1984 zadebiutował w zespole 1. FC Kaiserslautern w meczu z Bayernem Monachium, zmieniając po przerwie Andreasa Brehmego. W Kaiserslautern był również graczem podstawowej jedenastki. 3 maja 1985 w spotkaniu z Eintrachtem Brunszwik strzelił swojego jedynego gola w 1. Bundeslidze. Sezon 1987/1988 spędził w 2. Bundeslidze jako gracz Arminii Bielefeld. Po roku gry w cypryjskim Apollonie Limassol wrócił do Niemiec – ostatnie lata kariery spędził we Freiburger FC.
Jako zawodnik Zawiszy zadebiutował 30 sierpnia 1978 w reprezentacji Polski w wyjazdowym meczu towarzyskim z Finlandią. W spotkaniu zakończonym wynikiem 1:0 dla Polski strzelił zwycięskiego gola. W latach 1978–1983 regularnie występował w kadrze narodowej prowadzonej najpierw przez Ryszarda Kuleszę, a następnie przez Antoniego Piechniczka. Na Mistrzostwach Świata w Hiszpanii w 1982 wystąpił we wszystkich 7 meczach polskiej drużyny. W spotkaniu z Francją decydującym o 3. miejscu (3:2 dla Polski) wpisał się na listę strzelców. Wystąpił również na Mistrzostwach Świata w Meksyku w 1986, po których zakończył karierę reprezentacyjną. Łącznie w polskiej drużynie narodowej rozegrał 40 meczów, strzelił 4 bramki.
Jeszcze jako zawodnik SC Freiburg pracował z juniorami tego klubu. Wiosną 1994 i ponownie od kwietnia 1995 pracował w Polonii Warszawa, z którą w sezonie 1995/1996 awansował do I ligi. W kolejnych latach prowadził zespół amatorów Kaiserslautern. W 1999 wrócił do Polski by objąć stanowisko szkoleniowca Amiki Wronki. Prowadził również Zagłębie Lubin, Świt Nowy Dwór Mazowiecki, ponownie Amikę, Widzew Łódź oraz Cracovię. W 2002 pełnił funkcję asystenta ówczesnego selekcjonera drużyny narodowej Zbigniewa Bońka, a na w 2009 objął funkcję trenera reprezentacji Polski do 23 lat. 17 września 2009 powierzono mu tymczasowe pełnienie obowiązków selekcjonera kadry narodowej[1]. Poprowadził reprezentację w dwóch końcowych meczach eliminacji Mistrzostw Świata.
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||
|
|||||
|
|||||